Wie heeft opvoedtips bij leren fietsen?

Het is een typisch Nederlandse zomerdag op camping Bakkum. Niet te koud, niet te warm, een straf windje, lichtbewolkt en spijkerbroekenweer. Tijd om te fietsen dus met de kinderen.
Zoonlief van twee gaat voorop en dochter van zes wil achterop. ‘Zeg, ben jij niet te oud om nog in dat stoeltje te zitten?’ Ik zie haar allerlei smoezen bedenken in haar hoofd. Ik besluit vandaag eens door te pakken en mijn dochter Lanta Kee op haar nieuwe fiets te krijgen, die naar haar mening een tikkeltje te groot voor haar is.

Aan haar hele houding zie ik dat mijn dochter iets anders besloten heeft: met pruillip, hangende schouders en een hoofd in dezelfde richting maakt ze me duidelijk dat zij niet op die fiets wil fietsen. ‘Hup Kee, kom op we gaan,’ roep ik. ‘Je kunt echt wel op die fiets fietsen, gewoon doen.’ Ze probeert op het hoge zadel te klimmen- met de intentie dat het echt niet lukt- en guess what? Het lukt haar niet.
Nu ben ik echt geen moeder die haar kinderen drilt om iets te kunnen. Maar ik zie gewoon dat ze dit met gemak kan. Ik word enorm gefrustreerd van haar gedrag en zij van het mijne, of andersom…en ik gooi haar fiets in de berm. Ze neemt plaats achterop mijn fiets en met een hoofd op onweer rijden we weg.

Dit was geen opvoedkundig hoogstandje Mireille: denk ik meteen. Ik adem een paar keer rustig in en knoop een gesprek met haar aan. ‘Kee, als je steeds voor alles blijft weglopen wat je eng of spannend vindt, dan leer je nooit iets nieuws. Nu baal je dat je niet op je nieuwe fiets zit toch? Weet je nog hoe het voelt als iets lukt? Hoe trots je dan bent?’ ‘Ja,’ antwoordt ze. ‘Maar mama, je doet zo druk en dan vind ik het moeilijk.’ We spreken af dat we het straks nog een keer proberen. Onder de belofte dat ik niet boos word.

We drinken even wat lekkers bij een cafeetje om van de schrik te bekomen. Ze neemt warme chocolademelk met een bagel. Als ze op het punt staat om haar broodje in de chocolademelk te soppen, hoor ik mezelf zeggen: ‘Dat lijkt me niet zo lekker, zou je dat wel doen?’ Waarop ze antwoordt: ‘Nu zeg jij al in je hoofd dat iets niet kan. Hoe weet je dat nou? Je moet het gewoon proberen mam!’ En smakelijk eet ze haar bagel op doordrenkt met chocolademelk.

Zal de boodschap zijn aangekomen? Bij mij wel in ieder geval.

Mireille Goedkoop

PS: Na een uurtje fietst ze apetrots op haar fiets met iets te hoog zadel over de camping!

This entry was posted in Blog. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

three + twenty =