Rendez-vous met Ronald Giphart

De eerste uitreiking van mijn boek IK DOE HET! aan Ronald Giphart, Ada Grootenboer en Nel Huyzers.

Hij is leuk, geestig, oprecht en lief (denk ik), Ronald Giphart. Hij schreef deze week in zijn column in De Volkskrant over mij en mijn boek IK DOE HET!. Dat had ik niet verwacht.
Toch keek ik reikhalzend uit naar zijn column, nadat ik hem afgelopen vrijdag had ontmoet.

Je moet je voorstellen: ik als totaal onbekende auteur en debutante word uitgenodigd om mijn eerste boek tijdens een lezing van Giphart uit te reiken. Een man die –tig boeken op zijn naam heeft staan, – tig lezingen per jaar geeft, in het theater heeft gestaan en met een pen in zijn hand zo ongeveer is opgegroeid. En dan moet ik na een- overigens erg leuk optreden van hem- op het podium klimmen om mijn boek te presenteren. Wat zeg je überhaupt tijdens een boekpresentatie, vroeg ik mij af?

Ik besloot dicht bij mezelf te blijven en de presentatie op te schrijven. Want dat is iets wat ik kan, schrijven. Dan komen woorden vanzelf, dan komt er een lijn in de chaos in mijn hoofd, dan kom ik tot de essentie.

Ik vroeg me af hoe hij daar heeft gestaan, Ronald, tijdens zijn eerste keer dat hij zijn eerste boek lanceerde. Hoe zou hij het hebben aangepakt? Hij was vast ook zenuwachtig in stille hoop op lovende reacties. Met kleffe handen en angstzweet op zijn voorhoofd. Maar zou die eerste boekpresentatie niet het aller-leukste zijn geweest? Nog niet wetende of jouw boek, waar je een dik jaar op hebt zitten zwoegen, aanslaat of niet?

En dat was de essentie, het ‘haakje’ voor alle aanwezigen in de zaal. De eerste keer.

Want in wezen gaat IK DOE HET! over de eerste keer. Over eerste keren blijven zoeken, ook als je ouder wordt. Over de spanning die je voelt bij iets nieuws, over de groei die je doormaakt door te (blijven) doen, iedere keer opnieuw, grote en kleine stappen.

Ronald constateerde in zijn column: ‘Hoe meer rimpels, hoe minder verrassend het leven’

Nel Huyzers zat ook in de zaal. Zij bewijst, net zoals alle anderen in het boek, het tegendeel. Zij leerde op haar 60e pas lezen en schrijven en sindsdien bloeit ze in volle glorie en is ze ambassadeur van laaggeletterden. Zij ontmoette Ronald Giphart vorig jaar tijdens de week van alfabetisering. Hij schreef over haar in De Volkskrant, waarop ze werd uitgenodigd om aan tafel te komen zitten bij Pauw&Witteman. Ik zag Nel op tv en werd zo door haar verhaal geraakt, dat ik besloot haar te interviewen voor mijn boek. Zo werd de connectie tussen Nel, Ronald Giphart en mij gelegd.

Want eerlijkheidshalve gebied mij ook te zeggen dat Giphart natuurlijk min of meer werd gedwongen om naar mijn boekpresentatie te luisteren. Alleen dat blijkt niet uit zijn column, en dat maakt dat ik hem lief vind, die Ronald Giphart.

En als dan ook nog blijkt dat hij door mijn eerste boekpresentatie geïnspireerd werd om over eerste keren te schrijven, dan doet me dat goed.

I did it!!

Mireille Goedkoop

This entry was posted in Blog. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

sixteen + 3 =