Persoonlijke ontwikkeling voor ouderen in de thuiszorg

Ouderenwerkers en welzijninstellingen moeten met hun tijd mee. Ouderen van nu willen uitdaging en met hun passie bezig zijn. IK DOE HET! wil daarbij helpen.

Afgelopen week lagen al mijn gezinsleden, inclusief ikzelf, in de lappenmand. Niets ernstigs, maar wel een zware griep die ervoor zorgde dat je helemaal niets meer wilde behalve stil liggen. De een stak de ander aan, waardoor we niet alleen voor onze zieke kinderen moesten zorgen, maar ook onszelf op de been moesten zien te houden. Op dat soort momenten besef ik me altijd hoe alles bepalend je gezondheid is en hoe alles ineens tot stilstand komt als je ziek bent.

Des te meer bewondering heb ik voor chronisch zieken. Mensen die dag in, dag uit met een beperking te maken hebben door ziekte. Hoe doen zij dat? Ik bedoel, waar haal je de puf en energie vandaan om wel je ding te blijven doen? Ik denk omdat simpelweg gezegd je geen keuze hebt. Anders ben je niet alleen ziek, maar word je ook je ziekte. En dat wil niemand. Je wilt zo goed en kwaad als het kan jezelf toch blijven ontwikkelen, de dingen doen waar je blij van wordt? Dat is denk de drijfveer.

Zo kreeg ik laatst een mail van Ria. Ria is 75 jaar en zij wilde een workshop van IK DOE HET! volgen. Ze heeft fysiek met allerlei kwalen te maken, waardoor het wat tegenzit. Maar tegelijkertijd is ze er erg op gericht om actief te blijven en nieuwe dingen aan te gaan. Zo zit ze op computercursus, op naailes, spreekt ze met vriendinnen af en zit ze in verschillende klantenpanels van thuiszorgorganisaties. Ik was zo geraakt door haar positieve instelling dat ik haar persoonlijk een boek van IK DOE HET! ben gaan brengen.

Onder het genot van een kopje thee spraken twee sprankelende ogen mij toe. Ergens in haar huist een enorme bron aan levenslust dacht ik, dat is wel duidelijk. Maar ze zoekt wel naar manieren om die te blijven aanwakkeren, te blijven gebruiken. Ria vertelt over haar man en hoe ze na 40 jaar huwelijk toch wel een beetje op elkaars lip zitten in hun kleine flatje. Ze wilde weer ’s een keertje gewoon alleen zijn. Haar man ging regelmatig naar hun caravan, maar zij niet. Ik kon het niet laten haar de situatie te spiegelen. Waarom ging ook zij niet een weekje alleen?

Soms sluipen gewoontes er zo in dat het kennelijk heel lastig is om patronen te doorbreken. En daarmee ook de beweging die op gang wil komen. Ria besloot na nog een kopje thee dat ook zij dit jaar in haar eentje op de camping ging zitten en dat de rollen maar eens omgedraaid moesten worden.
Ria nam haar IK DOE HET! moment en ik zag haar stralen.

In de auto naar huis was ik blij. Blij omdat ik besloot om ook met deze groep ouderen iets met IK DOE HET! te doen. Ouderen die thuiszorg nodig hebben, willen en kunnen nog zoveel. Een klein zetje om bewustzijn te creëren en te helpen om een stap te zetten om de eigen kracht te blijven hanteren, levert op alle fronten succes op.

Daar ga ik voor met IK DOE HET!

This entry was posted in Blog. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

fourteen + one =