‘Mama, ik kan het niet!’

Het mooie aan dit boek schrijven is, dat ik steeds meer, door generaties en leeftijden heen, naar mensen kan kijken. Ik zie niet alleen een man of een vrouw van een bepaalde gerespecteerde leeftijd. Ik zie een mens met dromen, angsten, overwinningen en twijfels. En dat kom ik ook allemaal in mezelf tegen nu ik als debuterend schrijfster ‘uit de kast’ ben gekomen.

Die dromen en angsten zijn vaak niet eens zo heel veel anders als toen we klein waren. Gisteravond was mijn dochter bij het naar bed gaan, overstuur. Ze is zes jaar en zit in groep 3. Kennelijk zijn ze bij de letter ‘C’ op school. Ze begreep het maar niet dat de ene keer een woord beginnend met een ‘c’ als ‘k’ hoort –bij cake bijvoorbeeld- en de andere keer niet, zoals bij cirkel. Geef haar eens ongelijk, dat is ook niet te snappen. Maar daar gaat het nu niet om. Waar het wel om gaat, is dat ze heel verdrietig was dat ze de opdracht niet kon maken, en andere kinderen wel. Ze is bang om iets niet goed te doen.

Ik ben inmiddels zes maanden bezig met het boek IK DOE HET! Acht interviews heb ik achter de rug. Allemaal even inspirerend. Dat was ook het geval bij nummer acht. Alleen wat gebeurde, deze meneer herkende zich niet in wat ik had geschreven. Dat is me nog nooit eerder overkomen in de zes jaar dat ik nu actief ben als tekstschrijfster. Er was natuurlijk iets anders gaande, maar toch was mijn eerste primaire gedachte: “Kan ik het wel?”

Tja, wanneer gaat dat eruit, die onzekerheid? Ik zie het bij mijn dochter, bij mezelf en ook bij de meeste ouderen die aan het boek IK DOE HET! meewerken. Ouder worden helpt zeker, maar biedt geen garantie.

Ik vertrouw maar op al die mooie reacties die ik krijg op de eerste ontwerpen van het boek en de geschreven verhalen. Vannacht mailde mijn schoonzus (47 jaar) die het eerste deel van het boek voor het eerst las:

“Ik kan niet stoppen met lezen, maar ik moet omdat het al zo laat is. Ik vind je fijn schrijven. Ik kan me inleven en verbazen. Het geeft ook moed. Zo van: Ah, dat kan dus, dat kan ik ook doen (later). Ik vind de verhalen verbazend openhartig en daardoor ook intrigerend. Ik wil verder lezen en dat zegt genoeg.”

Dit is de eerste die ik heb geïnspireerd. Ik hoop dat er nog vele volgen.

Mireille Goedkoop

PS: Kan iemand mij vertellen waarom één negatieve reactie veel langer blijft kleven dan alle andere positieve?

This entry was posted in Blog and tagged . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

5 × two =