Europees jaar van actief ouder worden 2012

2012 is het Europees jaar van actief ouder worden. Mogen we dan helemaal niet meer achter de geraniums zitten?

‘Gewoon’ achter de geraniums zitten, is er niet meer bij tegenwoordig. Aan alle kanten worden ouderen gestimuleerd om actief te blijven, of te worden. Er zit zeker wel iets in. Het voorkomt vereenzaming, het houdt je fysiek en geestelijk in beweging, waardoor aftakeling van lijf en leden minder snel zal gaan en in sommige gevallen kun je een bijdrage (blijven) leveren aan de maatschappij.

Hoe ik het ook eens ben met deze filosofie, zo’n Europees jaar van actief ouder worden, heeft toch een beetje een betuttelend effect op mij. Een sterk ‘met-het-vingertje-omhoog’ gehalte. Zo van ‘je moet’.  Als iets van buitenaf wordt opgelegd, werkt het nooit, is mijn stelling. Niet als je jong bent en ook niet als je oud bent. Welke pogingen ouders ook doen om hun kinderen ergens toe te bewegen, als ze het zelf niet willen, komt de echte beweging niet. En is het bij dit initiatief van het Europees jaar van actief ouder worden niet precies het hetzelfde? Alleen de generatie die beweging wil creëren is nu omgedraaid. Hier proberen, doorgaans, jongeren om ouderen te bewegen om iets te doen.

He…, maar hoe zit het dan met mij? Doe ik met mijn boek IK DOE HET! niet hetzelfde?

Misschien. Beweging moet van binnenuit komen. Net zoals de drang van mij om dit boek te maken van binnenuit kwam. Daar heeft niemand mij toe aangezet. Natuurlijk kunnen uiterlijke impulsen soms wel helpen. En voor diegene die een duwtje in de rug nodig hebben, zal een initiatief als Europees jaar voor actief ouder worden, zeker kunnen helpen. Maar de werkelijke stap om iets te doen, zal alleen tot stand komen als de innerlijke drang sterk genoeg is. Bij sommige mensen zit dat er van nature al in, bij andere helemaal niet. En dat is ook prima.

Een klein voorbeeld. Mijn oma was dol op mijn opa. Toen hij niet meer leefde, wilde zij eigenlijk ook niet meer. Ze was nog zo jong, in de zestig, leuke kinderen en kleinkinderen. Maar hoe hard iedereen ook probeerde om haar te helpen, na een dag gelachen te hebben, kwam ze weer alleen thuis. En viel ze weer in een zwart gat. Op een gegeven moment heeft ze het recht in eigen hand genomen. Hoe triest ook, ik heb daar altijd vrede mee gehad. Voor haar had het leven geen zin meer.

Ik raad eenieder aan die iets in het kader van het Europees jaar van actief ouder worden in 2012 wil doen, om te focussen op zin, op passie. Passie is de levensader van iedereen. Datgene waar je warm voor loopt, waar je enthousiast van wordt, waarmee je de tijd vergeet, daar zit iets van je passie in. Hoe verschillend dat kan zijn, dat laten de portretten in het boek IK DOE HET! zien.

Maar bedenk wel dat alleen het volgen van jouw eigen drijfveren, jouw passie en niet die van een ander, jouw gevoel van vitaliteit kan beïnvloeden.

Gelukkig krijg ik zin van zin. En precies daarom heb dit boek gemaakt.

Mireille Goedkoop

This entry was posted in Blog. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

4 × 3 =