De geboorte van een auteur

Daar staan we dan. Een beetje onwennig met de eerste exemplaren van ons boek. Het is zo mooi geworden!

‘Nu, ben je echt een schrijfster’, zegt mijn vriendin, nadat ik haar een kersvers exemplaar van mijn boek laat zien. Vorige week was het zover. Een behoorlijke grote truck kwam onze straat inrijden en leverde de eerste pallet met 250 boeken bij ons af. Michiel trok met bevende handen de dozen open en zuchtte opgelucht, nadat hij een exemplaar goed had bestudeerd: het is mooi! Je wilt niet weten hoe vaak er nog iets misgaat in de afwerking van drukwerk. Dus ondanks dat Michiel er altijd met zijn neus bovenop staat, kan een product op het laatst nog verprutst worden.

Maar niets dan lof voor ons boek. Onwennig staan we in de voortuin naar onze pallet te kijken met ieder een boek in ons hand. ‘Dat hebben wij gemaakt’, zeg ik. Het ziet er prachtig uit, precies zoals ik in mijn hoofd had. De foam cover, de kleuren, het formaat, het papier. Ik lees een paar bladzijdes en besef me dat ik dat geschreven heb wat daar staat. Zinnen die ik soms snel heb geformuleerd, andere die ik keer op keer heb herschreven. Foto’s die Michiel met zorg heeft gemaakt en geselecteerd, bewerkt en met een lithograaf nogmaals heeft bekeken.
Er overheerst maar een gevoel: ik ben trots dat we dit boek hebben gemaakt!

Maar toch, .. om terug te komen op waar ik deze blog mee begon: ben ik nu een schrijfster? Ja, zou je zeggen. Ik schrijf immers journalistieke teksten in opdracht, ik blog, ik redigeer, ik adviseer en nu heb ik ook een boek op mijn naam staan. Waarom voelt het dan toch niet zo?
Ik besluit dat het tijd is om weer eens met een breder perspectief naar dit thema te kijken. Een keer in de zoveel tijd consulteer ik een medium, een astroloog of een handlezer. Die bezoeken leveren vaak hele goede inzichten op en goede richtlijnen om verder vorm te geven aan mijn leven.

Ik google wat en maak een afspraak voor een reading met Adrie van der Ven. Die vrijdag daarop is het zover. Ik breng een bezoek aan hem in zijn bescheiden praktijk in Amsterdam-West. Adrie opent de deur. Hij heeft ‘glazen’ ogen. Van die ogen die door je heen lijken te kijken, zoals helderzienden wel vaker hebben, vind ik. Ik neem plaats bij hem in het souterrain. Al snel gaat hij van start en begint te praten. Aan de hand van mijn aura ‘leest’ hij mij. Een wonderlijk gebeuren. Vooral als blijkt dat ook alles klopt.

Mijn benen stralen onafhankelijkheid uit, het niet willen conformeren aan systemen, in beweging willen zijn, veranderen: tja zucht Adrie, het is dus niet zo verwonderlijk dat je zelfstandig ondernemer bent. Een goede keuze. Maar naast die businnes-ik zit er ook een artiest in mij en een spirituele-ik. Vooral de artiest zit een beetje in een hoekje. En laat dat nu de schrijver in mij zijn. Een egoloos figuur, zonder veel zelfvertrouwen, die schuchter naar buiten komt. Want binnen blijven, kan gewoon niet meer. Ze moet eruit en schrijven. En zo voelt het inderdaad precies.

Ik krijg een paar adviezen mee naar huis voor de schrijfster in mij om aan zelfvertrouwen te winnen. Dansmeditaties en een mantra voor in het dagelijks leven. Het laat weinig te raden welke mantra dat is. Helemaal opgeladen en in verbinding met het universum rijd ik terug naar huis. Ik start de auto en roep lachend achter het stuur: “Ik ben een schrijfster!”

En weet je wat, het voelt nog goed ook!

Mireille Goedkoop

This entry was posted in Blog. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

14 − 8 =