Column 2 babyboomer Gerda

Een ongeluk zit in een klein…

De klok geeft 06.44 uur aan als ik wakker schrik van het geroep in de kamer naast mij in onze stacaravan. Het is Gijs, mijn kleinzoon. “Oma, ik moet poepen”, roept hij hard. Pff, nu al? Met een verward hoofd schiet ik uit mijn bed. Snel pak ik het potje. “Kom maar Gijs.” Binnen een mum van tijd is het klusje geklaard en ligt hij weer in zijn bed. Met het blauwe potje en de grote boodschap van Gijs stap ik uit de caravan, waarbij ik de rondzwervende klompen van Nico helaas niet opmerk. Het volgende moment lig ik met een lelijke klap languit op de vloer en het uitwerpsel van Gijs schiet rakelings langs mijn gezicht. Au! Kermend van de pijn grijp ik naar mijn enkel. Een golf van misselijkheid komt naar boven en even dreig ik het bewustzijn te verliezen. Huilend van frustratie en pijn kruip ik de caravan in. Nico komt geschokt zijn bed uitgerend en commandeert mij te gaan zitten. Hij stopt mijn enkel in een emmer met water voor koeling. Tien minuten lang moet ik hard mijn best doen om niet flauw te vallen en de misselijkheid te onderdrukken. Maar dan zakt de pijn gelukkig snel en kan ik de situatie weer overzien. Wat een toestand! In de dagen daarna kan ik nauwelijks lopen en besef ik hoe kwetsbaar je gezondheid is. Het ene moment is alles goed en het volgende moment kun je niets meer. Zo zie je maar, een ongeluk zit in een klein hoekje. Of was het poepje?

This entry was posted in Blog. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

6 + 5 =