Column 2 babyboomer Gerda

Een ongeluk zit in een klein…

De klok geeft 06.44 uur aan als ik wakker schrik van het geroep in de kamer naast mij in onze stacaravan. Het is Gijs, mijn kleinzoon. “Oma, ik moet poepen”, roept hij hard. Pff, nu al? Met een verward hoofd schiet ik uit mijn bed. Snel pak ik het potje. “Kom maar Gijs.” Binnen een mum van tijd is het klusje geklaard en ligt hij weer in zijn bed. Met het blauwe potje en de grote boodschap van Gijs stap ik uit de caravan, waarbij ik de rondzwervende klompen van Nico helaas niet opmerk. Het volgende moment lig ik met een lelijke klap languit op de vloer en het uitwerpsel van Gijs schiet rakelings langs mijn gezicht. Au! Kermend van de pijn grijp ik naar mijn enkel. Een golf van misselijkheid komt naar boven en even dreig ik het bewustzijn te verliezen. Huilend van frustratie en pijn kruip ik de caravan in. Nico komt geschokt zijn bed uitgerend en commandeert mij te gaan zitten. Hij stopt mijn enkel in een emmer met water voor koeling. Tien minuten lang moet ik hard mijn best doen om niet flauw te vallen en de misselijkheid te onderdrukken. Maar dan zakt de pijn gelukkig snel en kan ik de situatie weer overzien. Wat een toestand! In de dagen daarna kan ik nauwelijks lopen en besef ik hoe kwetsbaar je gezondheid is. Het ene moment is alles goed en het volgende moment kun je niets meer. Zo zie je maar, een ongeluk zit in een klein hoekje. Of was het poepje?

Posted in Blog | Leave a comment

Column babyboomer Gerda, 55-plusser, senior, oudere jongere…of hoe je het ook noemen wilt.

OmringMagazine_#1-columnIeder kwartaal vertelt Gerda (59) iets over haar leven in het Omring magazine.

Wijze lessen in India

Zoals velen van jullie misschien ook wel hebben gedaan, heb ik een film gekeken tijdens de Kerstdagen. In The best exotic Marigold hotel maken zeven zestigplussers afzonderlijk van elkaar – en met verschillende redenen – een reis naar India. De één is net weduwe, de ander zoekt een oppepper in zijn huwelijk en de volgende krijgt een nieuwe heup in India. Ze verblijven in hetzelfde hotel. Wat ze van tevoren niet weten, is dat het hotel vervallen is. Het wordt gerund door een overenthousiaste jonge Indiër, die ondanks de uiterlijke gebreken vooral potentie ziet in het hotel.

Hoe metaforisch voor deze zestigplussers! Want ze staan allemaal op een kruispunt in het leven en willen dolgraag nog nieuwe dingen ontdekken, avontuur aangaan en hun mogelijkheden verkennen. Maar angsten, gewoontes, onzekerheden en de tellende jaren houden hen tegen. Uiteraard komt daar verandering in als ze eenmaal in India zijn.

De film raakte me. Het heeft me niet alleen doen lachen en relativeren, maar me ook aan het denken gezet. Want hoe sta ik ervoor? Wat ga ik doen als ik niet meer hoef te werken? Hoe loopt het tussen Nico en mij als werkverplichtingen wegvallen?

Nu we ons toch in de maand begeven waarin het maken van goede voornemens een traditie is, neem ik mezelf voor om hier eens verder over na te denken. Het voelt alsof de waakvlam in mij op een hoger standje gezet wil worden. Of het bij goede voornemens blijft, zullen we zien. Eén uitspraak uit de film neem ik in ieder geval in mijn gedachten mee dit jaar: ‘The only real failure you can make, is the failure to change.’

Posted in Blog | Leave a comment

Stoppen met werken, is uit de tijd

Ik wil graag doen waar ik echt in geloof!

En dat is laten zien dat het mogelijk is dat mensen met
een lichte vorm van dementie, ziekte van Parkinson, niet aangeboren
hersenletsel samen met hun familieleden een nieuwe weg vinden. Gemakkelijker,
gezonder, zinvoller, liefdevoller, op eigen kracht, ieder op hun eigen wijze!
Ik wil samen met hun in de moeilijkheden staan en van daaruit de weg vinden.

Wij doen dit in Herberg Panta rhei, heel kleinschalig al
sinds 2006 met goed resultaat. Wij zijn een tweede thuis voor onze gasten.
Afgelopen zomer schreven de zonen van een van onze gasten hierover het boekje :
“Herberg voor eigen -wijze mensen” te bestellen bij www.blurb.nl Hierin wordt een beeld gegeven van
iedere gast, de familieleden zijn aan het woord, evenals de ervaringen van de
medewerkers met deze manier van werken zijn opgetekend, de boerin kok, de
artsen, de esalen masseuse en een Provinciaal bestuurder komen aan het woord.

Ik wil laten zien dat kiezen voor zaken als: biologische
en vegetarische voeding, meditatie, vrijheid en openheid, aandacht voor jezelf
en de ander, elkaar helpen, wandelen in de natuur, de regie in eigen handen
houden, blijven werken, je eigen huishouding doen, goed afscheid nemen als het
zover is, juist heel goed is voor de mens.

Ik droom er van dat alle mensen die zo geholpen willen
worden, ook geholpen kunnen worden. Regels staan soms net iets in de weg, de
kosten voor de training voor de familieleden is voor velen te duur.

Ik droom er van om een financier te vinden voor de
kleinschalige nieuwbouw.

Duurzaam, ecologisch,leefbaar, eigen water voorzienig,
eigen groente tuin, bloementuin, energievoorziening. Waar overspannen
mantelzorgers een week tot rust kunnen komen en mee kunnen doen met onze
meditaties.

Als kind heb ik al besloten altijd te willen werken,
waarom zou je stoppen als je iets leuk vindt! Stoppen vond ik ‘stom’. Zo denk
ik er nog over. Mijn leven ervaar ik als zinvol en rijk. Ik heb het gevoel dat
ik mijn taak ken en daarom droom ik er van dat in 2015, het jaar dat ik 65
wordt de deuren van de nieuwe herberg Panta rhei open gaan en wij kunnen laten
zien dat door het gewoon anders te doen het leven beter wordt.

Marion van den Waardenberg, MA Psycho Gerontology

Posted in Dromen, Liefde | Leave a comment

Eer onze ouderen

Mijn droom is om iederjaar een willem alexsander maxima gebakje uit te delen
aan bejaarde tehuizen in nederland.

wand aan deze mensen hebben wij oze toekomst tedanken.

Posted in Dromen, Ontmoeting | Leave a comment

Gedicht voor Willem Alexander

Nederland genoot en DROOMDE 11 jaar,

over het mooi en liefdevol prinsenpaar.

Hij Alexander een geweldige echtgenoot

zij Maxima die hem het aanvullende bood

 

En bovenal door charme offensief gedreven.

liet zij ons allen het hart bonken en beven

Wat te zeggen van haar majestieuse ZIJN,

en hoe natuurlijk ze de wereld benaderd

in volle oprechtheid zonder schijn.

Ooit was zij in ons landje meer dan welkom,
en vond ze Alex TOEN al een klein beetje dom

En zie, hoe gratieus ze STRAKS voortschrijdt

als een mooie, maar bovenal lieve majesteit

 

Verder wil ik heel oprecht hierbij zeggen,

wat in woorden niet valt uit te leggen,

dat alleen God jullie weg en raadgever is
blijf je je daar vooral (meer dan) van gewis.
Lieve prins Alexander en lieve prinses Maxima

mijn ultieme DROOM is, te zeggen,blijf God eren ja

Communiceer met Hem, hetgene wat je maar wilt

liefdevol kijkt Hij dan op je neer totdat je verstild

Liefs Ingeborg van Voorst-Boers

Posted in Dromen, Liefde | Leave a comment

Een koning

Momenteel ben ik 60 jaar.

Mijn droom van jaren geleden is er een, waarop ik meestal het antwoord kreeg

Laat zitten joh. dromen zijn bedrog.

Maar ja toen hoorde ik jullie oproep en ik dacht laat ik hem toch maar
insturen.

Jaren geleden droomde ik, dat de koning van het land bij mij langskwam en mij
in de adelstand verheft door mij als een baron te benoemen.

Maar ja we hadden alleen een koningin en ik dacht laat maar ik zal het er niet
meer over hebben.

Maar ja straks hebben we een koning, dus ik dacht, laat het maar even weten.

Nou ja ik hoor wel van jullie.

Posted in Bijzondere ervaring, Dromen | Leave a comment

Schuldenvrij leven

Ik droom over een schuld vrij leven met veel

Vrijheid voor mijn 4 kinderen

Posted in Dromen | Leave a comment

Nieuw 55plus magazine voor babyboomers

Omring Magazine is gemaakt voor 55 plussers. Een modern blad gericht op de interesses van babyboomers.

Voor zorgorganisatie Omring hebben we een prachtig nieuw magazine gemaakt voor 55plussers. Met een eigentijdse uitstraling en dito onderwerpen wordt de babyboomer voorzien van informatie op het gebied van gezondheid, prettig leven en zorg. Wij zijn, net als Omring, trots op het eindresultaat.

Wilt u het magazine lezen? Open dan deze link

 

 

Posted in Blog | Leave a comment

Vernieuwend evenement voor ouderen: PlusXperience

Er zijn workshops IK DOE HET! tijdens PlusXperience, het vernieuwende culturele evenement voor ouderen.

Op zaterdag 27 oktober is het zover: het theatrale en interactieve evenement PlusXperience vindt dan plaats in Utrecht. Een prachtig mooi programma met o.a. Marjan Berk en Hans Dorrestein. Workshops, lezingen, voorstellingen en meer! Voor alle zestigplussers die graag een gezellige avond willen vol met verrassende activiteiten. Ook IK DOE HET! is er bij met workshops.

Kijk op www.culturelezondagen.nl

Posted in Blog | Leave a comment

Verrek, mijn boek wordt gelezen!

Een boek gaat een eigen leven leiden. Dat vergeet ik wel eens. Het is zo leuk om te weten dat er zelfs in Spanje gesprekken ontstaan aan de eettafel n.a.v. mijn boek.

Afgelopen voorjaar waren we in bed&breakfast Finca Alegria in Andalusie. Een heerlijke plek die gerund wordt door Margreet en Bert. Beide (net) vijftigers die huis en baan hebben opgezegd in Nederland en het goede leven tegemoet zijn gegaan in Spanje. Onverwachts kreeg ik een bericht van Margreet 6 maanden na ons bezoek. “Wat een cadeautje jullie boek! Fris, inspirerend, ontroerend, confronterend…….een genot om de verhalen te lezen en de mooie foto’s te bekijken. Beeld en woord in mooie harmonie met elkaar. Jullie boek ligt in de loungehoek van onze bed and breakfast finca Alegria de la Vida in Spanje. Vele gasten hebben er verhalen uit gelezen en aan de verhalen-tafel hebben we regelmatig leuke gesprekken over “Ik doe het!” van Dromen naar doen…………..”

Verrek, mijn boek wordt gelezen! Misschien is dat een stomme reactie voor iemand die een boek heeft uitgegeven, maar dat is het eerste wat ik dacht. Eigenlijk vind ik het helemaal niet zo belangrijk hoeveel boeken er worden verkocht. Veel belangrijker is het om te weten dat er mensen zijn die er door geraakt worden! Die feedback is me goud waard. Want dat is uiteindelijk wat ik wilde bereiken: een vonk van inspiratie!

Posted in Blog | Leave a comment

50+ Marketing en communicatie: een toekomstvisie voor serviceorganisaties in de thuiszorg

Zorgt. Communicatie (moederbedrijf van IK DOE HET!) en BureauVijftig ontwikkelden gezamenlijk een visie om serviceorganisaties bestendig te maken voor een toekomst met babyboomers.

IK DOE HET! leidt tot mooie dingen. Een daarvan is dat we bij vele serviceorganisaties van zorgaanbieders aan tafel hebben gezeten. Al deze organisaties kampen met een teruglopend ledenaantal en het vraagstuk hoe opnieuw mensen aan zich te binden. De babyboom generatie heeft wezelijke andere behoeftes dan de meer traditionele oudere die nu nog voor een groot deel tot de achterban van serviceorganisaties behoort. Tijd voor verandering dus. Er zijn bedreigingen,…maar nog veel meer kansen.

Zorgt. Communicatie (moederbedrijf van IK DOE HET!) heeft samen met BureauVijftig een toekomstvisie ontwikkeld voor serviceorganisaties in de thuiszorg. Gezamenlijk gaan beide bureaus de komende tijd gesprekken en trajecten aan met serviceorganisaties die de slag naar de toekomst willen maken.

Lees de pdf brochure Serviceorganisaties in 2020 – Nieuwe trends – Nieuwe kansen waarin de complete toekomstvisie wordt toegelicht.

Posted in Blog | Leave a comment

Telt de oudere werknemer nog mee? Bijeenkomst 18 juni a.s voor HR-professionals

Recente cijfers van het CBS liegen er niet om. Tussen 1990 en 2011 is de gemiddelde leeftijd van de werkzame beroepsbevolking met 5 jaar gestegen tot 41,2 jaar. In deze periode is de bevolking steeds ouder geworden. Daarnaast is ook de arbeidsparticipatie van de 50- tot 65-jarigen fors gegroeid: van 35 procent in 1990 tot 60 procent in 2011. Het gevolg van enerzijds vergrijzing en ontgroening anderzijds.

Het Nationaal Ouderenfonds ziet dat deze groep 50- tot 65 jarigen kwetsbaar is. De AOW-leeftijd is verhoogd en VUT-regelingen zijn afgeschaft. De kans op een baan bij een andere werkgever is ook vrijwel nihil (slechts 2% van vacatures wordt vervuld door 55plusser Bron: UWV), dus het is zitten blijven waar je zit. Opleidingstrajecten zijn vaak alleen voor jongere werknemers bedoeld: investeren in ouderen wordt nauwelijks gedaan. Het is dus niet zo gek dat veel oudere werknemers hun tijd ‘uitzitten’ tot het pensioen, met alle risico’s van dien. Zowel voor de werkgever als de werknemer.

Hoe zou het zijn als uw 55+ werknemer nog vol energie meedraait?

Het Nationaal Ouderenfonds wil in samenwerking met IK DOE HET! 55-plussers de kans bieden om op zoek te gaan naar de motor van hun energie. IK DOE HET! heeft zich ontwikkeld tot een platform voor de ‘nieuwe oudere’ met workshops, adviestrajecten voor 55+ marketingcommunicatie, mobiliteitstrainingen voor 55+ werknemers en sociale media activiteiten. IK DOE HET! richt zich op het individu: het gaat uit van de wens van ieder mens om zich te ontplooien en bij te dragen, ongeacht leeftijd. De periode richting het pensioen is een belangrijke transitiefase, waarin werkgevers een grote rol kunnen spelen om hun werknemers energiek te houden. Dit levert beide partijen direct voordeel op: blije werknemers staan immers gelijk aan gemotiveerde werknemers.

Bijeenkomst

Graag nodig ik u uit voor een bijeenkomst waarbij we in een klein gezelschap, brainstormen en ideeën formuleren hoe de oudere werknemer energiek en productief te houden. Daarbij komen een aantal vragen aan bod om te inventariseren welke behoefte er is, zowel binnen bedrijven als bij de werknemers, en wat er al door u wordt ondernomen op dit gebied. Daarnaast presenteren wij een  aantal producten die ontwikkeld zijn vanuit de IK DOE HET! gedachte, waarop wij graag uw feedback willen hebben.

De bijeenkomst wordt gehouden op:

Datum: maandag 18 juni
Locatie: Nationaal Ouderenfonds, Regulierenring 2d, Bunnik
Duur 11.30-13.30 inclusief lunch

Ik hoop van harte op je aanwezigheid!

Graag hoor ik of ik op je komst kan rekenen.

Hartelijke groet,

Mireille Goedkoop, Zorgt Communicatie/ IK DOE HET!
020.5287461, mireille@zorgtcommunicatie.nl

Posted in Blog | Leave a comment

Persoonlijke ontwikkeling voor ouderen in de thuiszorg

Ouderenwerkers en welzijninstellingen moeten met hun tijd mee. Ouderen van nu willen uitdaging en met hun passie bezig zijn. IK DOE HET! wil daarbij helpen.

Afgelopen week lagen al mijn gezinsleden, inclusief ikzelf, in de lappenmand. Niets ernstigs, maar wel een zware griep die ervoor zorgde dat je helemaal niets meer wilde behalve stil liggen. De een stak de ander aan, waardoor we niet alleen voor onze zieke kinderen moesten zorgen, maar ook onszelf op de been moesten zien te houden. Op dat soort momenten besef ik me altijd hoe alles bepalend je gezondheid is en hoe alles ineens tot stilstand komt als je ziek bent.

Des te meer bewondering heb ik voor chronisch zieken. Mensen die dag in, dag uit met een beperking te maken hebben door ziekte. Hoe doen zij dat? Ik bedoel, waar haal je de puf en energie vandaan om wel je ding te blijven doen? Ik denk omdat simpelweg gezegd je geen keuze hebt. Anders ben je niet alleen ziek, maar word je ook je ziekte. En dat wil niemand. Je wilt zo goed en kwaad als het kan jezelf toch blijven ontwikkelen, de dingen doen waar je blij van wordt? Dat is denk de drijfveer.

Zo kreeg ik laatst een mail van Ria. Ria is 75 jaar en zij wilde een workshop van IK DOE HET! volgen. Ze heeft fysiek met allerlei kwalen te maken, waardoor het wat tegenzit. Maar tegelijkertijd is ze er erg op gericht om actief te blijven en nieuwe dingen aan te gaan. Zo zit ze op computercursus, op naailes, spreekt ze met vriendinnen af en zit ze in verschillende klantenpanels van thuiszorgorganisaties. Ik was zo geraakt door haar positieve instelling dat ik haar persoonlijk een boek van IK DOE HET! ben gaan brengen.

Onder het genot van een kopje thee spraken twee sprankelende ogen mij toe. Ergens in haar huist een enorme bron aan levenslust dacht ik, dat is wel duidelijk. Maar ze zoekt wel naar manieren om die te blijven aanwakkeren, te blijven gebruiken. Ria vertelt over haar man en hoe ze na 40 jaar huwelijk toch wel een beetje op elkaars lip zitten in hun kleine flatje. Ze wilde weer ’s een keertje gewoon alleen zijn. Haar man ging regelmatig naar hun caravan, maar zij niet. Ik kon het niet laten haar de situatie te spiegelen. Waarom ging ook zij niet een weekje alleen?

Soms sluipen gewoontes er zo in dat het kennelijk heel lastig is om patronen te doorbreken. En daarmee ook de beweging die op gang wil komen. Ria besloot na nog een kopje thee dat ook zij dit jaar in haar eentje op de camping ging zitten en dat de rollen maar eens omgedraaid moesten worden.
Ria nam haar IK DOE HET! moment en ik zag haar stralen.

In de auto naar huis was ik blij. Blij omdat ik besloot om ook met deze groep ouderen iets met IK DOE HET! te doen. Ouderen die thuiszorg nodig hebben, willen en kunnen nog zoveel. Een klein zetje om bewustzijn te creëren en te helpen om een stap te zetten om de eigen kracht te blijven hanteren, levert op alle fronten succes op.

Daar ga ik voor met IK DOE HET!

Posted in Blog | Leave a comment

Moederdagactie op Twitter en Facebook: win een boek!

Voor alle moeders van 55 jaar en ouder is het boek 'IK DOE HET! Van dromen naar doen, na je pensioen' een verfrissend en inspirerend moederdag cadeau.

Wat geef jij je moeder dit jaar cadeau voor moederdag? Een beetje inspiratie en bezinning kan nooit kwaad, toch? Voor iedere moeder van 55 jaar en ouder is het boek IK DOE HET! een super leuk en vooral origineel cadeau.

Stuur een tweet of vertel via facebook waarom jij vindt dat jouw moeder een exemplaar van IK DOE HET! verdient. De komende 5 weken verloot ik iedere week een boek onder alle reacties.

Posted in Blog | Leave a comment

Leeftijdsbewust personeelsbeleid: de oudere werknemer telt weer mee

Hoe activeert de gemiddelde HR-manager zijn oudere werknemers? IK DOE HET! initieert en ontwikkelt een innovatief mobiliteitstraject in samenwerking met het Nationaal Ouderenfonds.

Je zou het misschien in eerste instantie niet denken in een tijd waarin werkloosheidscijfers iedere dag toenemen. Maar de meest recente cijfers van het CBS liegen er niet om. Sinds 2011 zijn er onder mannen meer vijftigers werkzaam dan dertigers. De beroepsbevolking veroudert met sneltreinvaart, zeker nu de eerste babyboomers 65 zijn geworden. De meeste werkgevers kunnen dus niet meer om oudere werknemers heen.

Maar wie is nu die oudere werknemer? Ze zijn er in vele soorten en maten, net zoals de jongere werknemer. Het varieert van de gewilde, door de wolgeverfde bestuurder tot het middenkaderlid dat al 15 jaar hetzelfde werk doet, tot de fabrieksarbeider of thuiszorgmedewerker die het werk in de laatste jaren van zijn werkzame leven toch wel fysiek zwaar gaat vinden.
Behalve de eerste groep hebben al deze mensen aandacht nodig, net zoals jonge werknemers. Maar wel specifieke aandacht gericht op de levensfase waarin ze zich begeven en gericht op de situatie waarin ze zich bevinden met als horizon dat binnen circa tien jaar het werkzame leven ophoudt.

Door het maken van het boek IK DOE HET! en de vele gesprekken die ik met (pre)gepensioneerden heb gevoerd, is het me duidelijk geworden dat deze periode richting het pensioen een hele belangrijke transitiefase is. Er zijn cursussen voor: de pensioen-in-zicht cursus of ook wel PIZ-cursus genoemd. Maar daar begin je pas aan als je met pensioen gaat. Dat helpt een werkgever en werknemer dus niet om de laatste 10 jaar van het werkzame leven zo optimaal mogelijk in te vullen.

Waarom gaat men er pas over na denken wat men leuk vindt, als men niet meer werkt? En waarom wordt menig 55-plusser in de ‘vrij’ gezet om maar tot het pensioen door te hobbelen? Ik zie wel andere, meer functionele trainingstrajecten voor me waarbij mensen worden aangezet echt op zoek te gaan naar de motor van hun energie. Als de werkgever durft om dit aan te gaan en hun 55+ werknemers ondersteunt om dit te doen, dan ben ik ervan overtuigd dat er heel veel moois ontstaat, ook op de werkvloer.

IK DOE HET! initieert en ontwikkelt bovengenoemde trajecten momenteel met vooraanstaande trainingsbureaus en partijen die de gezondheid en vitaliteit van 55-plussers als doel stellen, waaronder het Nationaal Ouderenfonds. Wilt u zich aansluiten of bent u benieuwd? Neem dan contact met mij op voor meer informatie.

Bijeenkomst 18 juni a.s

Bent u een HR-professional en wilt u meepraten over dit onderwerp? Op 18 juni a.s. organiseert het Nationaal Ouderenfonds samen met IK DOE HET! een bijeenkomst, waarbij we samen brainstormen en u een aantal producten/trajecten voorleggen die zijn ontwikkeld vanuit de IK DOE HET! gedachte. Zie voor meer informatie: https://www.ik-doehet.nl/telt-de-oudere-werknemer-nog-mee-bijeenkomst-18-juni-a-s-voor-hr-professionals

Ik hoor graag van u als u wilt deelnemen!

Mireille Goedkoop

Posted in Blog | Leave a comment

Ouderdoms ziekte bij jongeren: syndroom van sjorgen

Ik heb het Syndroom van Sjögren.
Het Syndroom van Sjögren is een ernstige reumatische systeemziekte. Deze ziekte wordt meestal bij vrouwen van middelbare leeftijd (50+) gediagnosticeerd en is zeldzaam bij jongeren.

Tot even geleden was er helaas niemand die zich inzette voor jongeren met deze nare ziekte. Daarom heb ik een forum opgericht: www.jongerenmetsjogren.nl
De registratie voor jongeren op het forum is gratis. Ik betaal zelf de kosten uit mijn
privé portemonnee voor hosting.

Mijn grote droom is voor alle jonge Sjögrenpatiënten; een budget wat voldoende is voor de
website uit te breiden, hipper, mooier en aantrekkelijker te maken. Zodat ook zij een fijne en mooie virtuele plek hebben, waar zij (h)erkenning kunnen vinden bij leeftijdslotgenoten en (positieve) ervaringen mee kunnen delen.

[five-star-rating ]

Posted in Computer, Dromen, Ontmoeting | Leave a comment

Een boerenerf verbouwen op je zeventigste

Een boerenerf verbouwen tot meerdere woningen voor 55-plussers. Dat klinkt als een droom. Ineke de Morée(70) en Peter van Zutphen(65) maken het tot werkelijkheid.

Soms ontmoet je mensen, die je inspireren. Dat gebeurde vorige week toen ik Ineke de Morée (70) ontmoette tijdens een workshop van IK DOE HET!. Ineke heeft samen met haar man, Peter van Zutphen(65), een droom die ze hebben vertaald in nieuwbouwlust. Ze wonen al 38 jaar samen in een boerderij met een gigantisch erf eromheen in Anna Paulowna, in Noord-Holland. Ze kwamen tot de conclusie dat dit erf zich prima leent om samen te wonen met anderen. Samen met de achtergrond van Peter in plattelandsontwikkeling en duurzaam bouwen, werd hiermee het idee geboren om meerdere zelfstandige woningen op het erf te bouwen voor 55-plussers.

Of het ze gaat lukken om voldoende mede-investeerders te vinden, is op dit moment nog de vraag. Maar de oh’s en de ah’s waren niet van de lucht toen Ineke haar plan vertelde aan de overige deelnemers van de workshop. En ik snap wel waarom. Dat je op je zeventigste nog een dergelijk avontuur wilt aangaan, daar neem ik mijn petje voor af.  Ik hoop tegen die tijd nog over dezelfde levenslust te beschikken als deze twee mensen.

Mireille Goedkoop

Posted in Blog | Leave a comment

Winnaars Days-actie: Wat ga jij doen na je pensioen?

Uit de vele inzendingen van de mail-en-win actie in het magazine ‘Days’ hebben wij drie winnaars gekozen. De vraag was: ‘Wat gaat u doen na uw pensioen?’. De inzendingen die wij verkozen tot winnaar komen overeen met hoe verschillend mensen hun pensioen tegemoet treden of invulling geven aan die periode

Zo vertelde de heer Dikran Kinébanian:

”Ik ben sinds vorig jaar gepensioneerd en ik ben als vrijwilliger aan de slag bij Respijthuis Alkmaar. Daar faciliteren we dat mantelzorgers er even tussenuit kunnen, om op adem te komen of om zelf eens met vakantie te gaan. Wij nemen dan de zorgbeslommeringen over door de persoon die zorg nodig heeft op te vangen in Villa Marion in Alkmaar. Dat gebeurt in een huiselijke omgeving en met behoud van alle sociale contacten die iemand heeft.
Dit is toch wel zulk leuk werk! Er zijn zoveel mensen bij gebaat, daar staat u versteld van.”

Wij denken dat het boek IK DOE HET! helemaal op zijn plek is bij de heer Kinébanian. Mantelzorgers maar ook mensen die zorg nodig hebben, kunnen de inspiratie van IK DOE HET! goed gebruiken.

Gorrie Lambregts wilde het boek graag voor haar vader:

“Mijn vader werd ‘vriendelijk’ verzocht om met pensioen te gaan…ik dacht dit is een heerlijk boek voor hem om nu te lezen!”

En Mia Smit heeft een grote droom, maar twijfelt of ze daar op haar ‘oude dag’  nog zin in zal hebben:

“Onze droom is altijd om een vakantiewoning te kopen in Frankrijk, op te knappen en veel tijd door te brengen. Van veel mensen die met pensioen zijn gegaan, horen we echter dat die behoefte dan wel is verdwenen en men het liefst rustig geniet van de oude dag. Hopelijk geeft dit boek wat meer inzicht in wat je daadwerkelijk allemaal kunt doen en het meeste plezier geeft.”

Nou Mia, er zijn voldoende mensen die leeftijd geen belemmering vinden om te gaan doen wat ze altijd al wilden. Ik weet zeker dat het boek IK DOE HET! je zal inspireren.

Jullie krijgen alle drie het boek thuisgestuurd.

ACTIE: 5 euro korting!

De overige mensen die hebben meegedaan aan de Days-actie krijgen nu tijdelijk 5 euro korting op aanschaf van het boek in onze webwinkel. Wees er snel bij. De actie is maar één week geldig.

Posted in Blog | Leave a comment

Na het pensioen massaal op reis!

Erica Terpstra haalde niet voor niets hoge kijkcijfers met haar reisprogramma bij Omroep Max. Vele mensen willen na het pensioen op reis.

In het januari nummer van Days, een lifestyle magazine dat verspreid wordt door heel Noord-Holland, hebben wij de vraag  gesteld ‘Wat gaat u doen na uw pensioen’? Er kwamen enorm veel reacties binnen. Van ‘Ik weet het niet’ tot compleet uitgewerkte plannen. Opvallend vaak werd de wens genoemd om op reis te gaan en landen te bezoeken. Logisch, want het is een hele concrete manier om op onderzoek uit te gaan en je horizon te verbreden.

Toch blijkt dat reizen vaak niet zaligmakend is. Of beter gezegd, het hangt af van welke soort reis je maakt, met welke intentie en intensiviteit. Zoals Dick (75) die al 10 jaar met zijn zeilboot door Afrika reist, zegt: ‘Het gaat niet om de bestemming, maar om de reis zelf.”

Er is geen betere manier om jezelf tegen te komen, dan op reis te gaan. In dat opzicht, juich ik als fervent reiziger, iedereen toe om die uitdaging aan gaan. Maar ‘op reis’ heeft vele betekenissen in zich. Het gaat over nieuwe dingen, avontuur, ontdekken, jezelf uitdagen en ontwikkelen en zoveel meer. En dat kan ver weg, maar ook dichtbij huis.

En dat is exact waar IK DOE HET! overgaat. Dus neem jezelf mee op reis, zoveel je kunt. Met of zonder koffer. Neem de hobbels en diepe dalen om tot de top van de berg te kunnen komen. En let op de zij-wegen. Want vaak liggen daar de mooiste routes in het verschiet.

Mireille Goedkoop

Posted in Blog | Leave a comment

Workshop IK DOE HET! biedt inspiratie op 50plus beurs

Iedereen die een servicepas van Omring aanschafte op de 50+ beurs kreeg een gratis boek van IK DOE HET! cadeau.

Een paar weken geleden zocht ik ons flexibele kantoor op; Zaamen, een prachtig verbouwd herenhuis aan de grachten in Haarlem. Een plek die we gebruiken als we inspiratie nodig hebben voor een creatief proces. En het maken van de workshop van IK DOE HET! was zo’n gelegenheid.

Vanaf mijn computerscherm keek ik af en toe mijmerend over de bevroren grachten. Wat wilde ik in de workshop doen? Wat kun je doen met een beurspubliek in een korte tijd? In minder dan drie kwartier zou ik mensen aan me moeten binden en ze zo ver krijgen om een stapje naar ‘binnen’ te maken op zoek naar passie die er in ieder mens schuilt. Best een opgave besefte ik me…

Al mijmerend ontstond er van alles. Een opbouw en een opdrachtkaart met vragen voor de deelnemers, waarmee ik snel naar de diepte zou kunnen gaan, zonder dat de drempel te hoog zou worden voor het nietsvermoedende beurspubliek. Aan het einde van de dag klapte ik voldaan mijn notebook dicht en dacht: dit wordt leuk!

Op zaterdag 11 februari was de vuurdoop. Om 11 uur ’s ochtends werd ik in Zwaag verwacht op de 50+ Actief en Gezond beurs van zorgorganisatie Omring. Vlak voor aanvang besloot ik wat mensen aan te spreken: ‘Ik heb een boek geschreven over mensen die na hun zestigste hun dromen zijn gaan realiseren. Komt u naar mijn workshop?’ Er lichtten ogen op…en dat gebeurde vaker naarmate ik meerdere mensen benaderde.

Om 11 uur was het zaaltje stampvol. Er waren zelfs mensen die speciaal voor mij waren gekomen. Zoals die mevrouw van 57 die haar baan was kwijt geraakt, maar niet bij de pakken neer wilde gaan zitten. ‘Ik heb eerder voor uitdagingen gestaan en in Nepal de Himalaya beklommen, dit gaat me ook lukken’, zei ze strijdlustig.
Anderen waren nietsvermoedend over wat ze te wachten stond in de zaal gaan zitten. Maar iedereen deed erg actief mee, viel me op. Aan het einde van de sessie was het voor iedereen duidelijk waar zijn of haar hart sneller van gaat kloppen. Maar daar bleef het niet bij; we maakten ook een afspraak met onszelf om te doen.

Zo ging een mevrouw naar huis met de afspraak om vaker in de natuur te lopen; een andere wilde haar hobby ‘kaarten maken’ weer oppakken en die meneer die het als arts zo fijn vond om aan stervensbegeleiding te doen, ging op zoek naar mogelijkheden om vaker bij dat proces betrokken te kunnen zijn.
Ik had niet verwacht dat mensen in zo’n korte tijd zoveel zouden delen met elkaar. Dat was echt prachtig en zeer waardevol om te zien.

Ook ik maakte een afspraak met mezelf. Dit jaar ga ik in ieder geval vier workshops IK DOE HET! geven. Simpelweg omdat het mij blij maakt om dit te doen en om te zien hoeveel kracht er schuil gaat in een mens. En dat mijn boek een prachtig middel is om die kracht aan te boren. Niet vanuit een probleem, een tekortkoming of een beperking, waarmee ouder worden vaak wordt geassocieerd. Nee. Vanuit mogelijkheden, een oneindige horizon en de overtuiging dat iedere dag een nieuwe kans biedt om een stapje te maken naar je eigen geluk.

Ook als je ouder bent. Of misschien juist wel als je ouder bent.

Mireille Goedkoop

PS: Wil jij ook een workshop IK DOE HET! voor jouw organisatie? Kijk hier voor meer informatie.

Posted in Blog | Leave a comment

Pensioen in zicht cursisten krijgen IK DOE HET! boek cadeau

Pensioen-in-zicht cursusaanbieder SBI erkent hoe belangrijk passie is. Zij geeft daarom haar cursisten het boek 'IK DOE HET! Van dromen naar doen. Na je pensioen' cadeau

Nieuwbakken pensionado’s die de cursus ‘pensioen in zicht’ volgen bij SBI krijgen een exemplaar van het boek IK DOE HET! cadeau. Net zoals vele andere aanbieders van dergelijke cursussen is SBI enthousiast over het boek IK DOE HET! SBI is echter de eerste aanbieder die over is gegaan tot aanschaf van het boek voor haar cursisten. “IK DOE HET! is een mooie aanvulling op onze cursus en een prachtige inspiratiebron voor onze cursisten”, vertelt Mijke Aarnoudse van SBI.  “Door haar eigentijdse uitstraling en de focus op positiviteit past het boek helemaal bij de oudere-van-nu.”

Wij vinden het erg leuk dat mensen die met pensioen gaan op deze manier in aanraking komen met IK DOE HET! Of je nu boordevol plannen zit of iets minder goed weet wat je met je tijd moet doen na je zestigste; het boek IK DOE HET! zet je op een leuke en inspirende manier aan het denken. It’s all about passion!

Posted in Blog | Leave a comment

Workshop 50+ beurs ‘Wat te doen na je pensioen’

Mireille Goedkoop geeft aan de hand van haar boek IK DOE HET! een workshop op de 50+ beurs in Zwaag. 'In een korte sessie gaan we op zoek naar passie. Het wordt leuk!"

Dit weekend geef ik , op zaterdag 11 februari, mijn eerste workshop die naar aanleiding van het boek ‘IK DOE HET! Van dromen naar doen. Na je pensioen’ is ontstaan. Ik heb geen idee wat ik kan verwachten, maar ik weet zeker dat het inspirerend wordt, ook voor mij. Want ik weet hoe leuk het is om met de vraag bezig te zijn: ‘Ooit wil ik….’ Als mensen die zin kunnen aanvullen, gaan er ineens ogen twinkelen en ontstaat er een sfeer van mogelijkheden en positiviteit. Dat heb ik al zo vaak mee gemaakt als ik met mensen over mijn boek spreek. Dan komen er verhalen los en komen mensen letterlijk ‘tot leven.’

Ik ben benieuwd hoe het uitpakt op de 50+ beurs van Omring bij Karsten in Zwaag. Wie in de buurt is…je bent van harte uitgenodigd. Het boek IK DOE HET! is gratis voor iedereen die lid wordt van de service organisatie van Omring, waarmee je een leuk en handig pakket aan voordelen krijgt.

Wilt u ook voor uw organisatie, beurs, club of stichting een workshop organiseren voor ouderen die met pensoen gaan of voor mensen die al reeds gepensioneerd zijn? Kijk dan hier voor meer informatie https://www.ik-doehet.nl/workshop-ik-doe-het

Posted in Blog | Leave a comment

e-reader de toekomst voor 50plus?

Daar is ‘ie dan. Mijn boek IK DOE HET! als e-book. Het schijnt dat juist de 50-plusser dol is op e-readers, dus wij konden niet achterblijven om onze titel ook als e-book uit te brengen. Maar eerlijk is eerlijk, het was even slikken voor ons. De prachtige vormgeving waar we samen met onze vormgevers zo hard op geploeterd hebben, is geminimaliseerd tot een paar plaatjes in een standaard sjabloon. De mooie fonts (lettertypes) zijn verdwenen als ook de kleuren. Eigenlijk is het boek onherkenbaar geworden voor ons. Kan dat echt niet anders? Na wat onderzoek blijkt het inderdaad niet anders te kunnen. Tenminste niet als je geen ‘scrol’ problemen wilt hebben en de lezer de tekst in zijn geheel op het scherm ziet.

Natuurlijk blijft de tekst van mijn boek hetzelfde, ongeacht de vorm van het boek. Voor een paperback met alleen maar tekst in zwart wit doet een e-book niet onder voor een fysiek boek. Maar dat is voor een een boek als IK DOE HET!, die in full colour met veel foto’s en een aansprekende vormgeving is gemaakt, toch heel anders.

Ik ben benieuwd wie het boek aanschaft als e-book en wat de ervaringen zijn. Misschien moet ik constateren dat ik de 50-plusser van tegenwoordig wel niet meer kan bijhouden. Dat ik een 38-jarige ‘ouderwetse’ liefhebster van print en mooie boeken en magazines ben. Je ziet mij geen kranten lezen op een computer of een boek op een schermpje. Nee hoor, lekker bladeren, beleven en het inkt opsnuiven, dat is meer mijn ding.

Er zijn generaties voor en na mij die er anders over denken. En ik ga heus wel met mijn tijd mee. Het e-book van IK DOE HET! is er toch? Maar als je het mij vraagt….? Dan is de e-reader niet de toekomst, maar eerder al weer passé.

Posted in Blog, Geen categorie | Leave a comment

Nooit te laat om te dromen

Dick(75) woont op een zeilboot in Zuid Afrika. Hij reist door de Afrikaanse binnenlanden en vertelt hoe hij zijn dromen realiseert in het boek 'IK DOE HET! Van dromen naar doen. Na je pensioen'

Het is jammer dat ik niet bij de boekpresentatie kon zijn. Ik had het graag meegemaakt en ook de andere geintervieuwden ontmoet. Dit is een bericht uit Afrika , ik zag vorige week in Kaapstad een film met als titel ‘ The First Grader’. Het is een BBC film productie. Het is een puur Afrikaanse film en speelt zich af in Kenia. Het gaat over een oude man van 84 jaar die voor het eerst naar de lagere school gaat om te leren lezen en schrijven. Hij ondervindt vele moeilijkheden en tegenwerking en slaat zich er toch door heen. Hij staat vermeld in het Guiness Records book. Hij strief op 89 jarige leeftijd in 2009. Dit staat er over in de krant: Based on an inspiring true story , an 84-year old veteran of the brutally rerpressed Mau Mau rebellion, takes advantage of the Kenyan government’s pledge of ‘ free education for all’ en eindigt met  It’s never too late to dream…..     Veel groeten, Opa Afrika  

Posted in Blog | Leave a comment

Europees jaar van actief ouder worden 2012

2012 is het Europees jaar van actief ouder worden. Mogen we dan helemaal niet meer achter de geraniums zitten?

‘Gewoon’ achter de geraniums zitten, is er niet meer bij tegenwoordig. Aan alle kanten worden ouderen gestimuleerd om actief te blijven, of te worden. Er zit zeker wel iets in. Het voorkomt vereenzaming, het houdt je fysiek en geestelijk in beweging, waardoor aftakeling van lijf en leden minder snel zal gaan en in sommige gevallen kun je een bijdrage (blijven) leveren aan de maatschappij.

Hoe ik het ook eens ben met deze filosofie, zo’n Europees jaar van actief ouder worden, heeft toch een beetje een betuttelend effect op mij. Een sterk ‘met-het-vingertje-omhoog’ gehalte. Zo van ‘je moet’.  Als iets van buitenaf wordt opgelegd, werkt het nooit, is mijn stelling. Niet als je jong bent en ook niet als je oud bent. Welke pogingen ouders ook doen om hun kinderen ergens toe te bewegen, als ze het zelf niet willen, komt de echte beweging niet. En is het bij dit initiatief van het Europees jaar van actief ouder worden niet precies het hetzelfde? Alleen de generatie die beweging wil creëren is nu omgedraaid. Hier proberen, doorgaans, jongeren om ouderen te bewegen om iets te doen.

He…, maar hoe zit het dan met mij? Doe ik met mijn boek IK DOE HET! niet hetzelfde?

Misschien. Beweging moet van binnenuit komen. Net zoals de drang van mij om dit boek te maken van binnenuit kwam. Daar heeft niemand mij toe aangezet. Natuurlijk kunnen uiterlijke impulsen soms wel helpen. En voor diegene die een duwtje in de rug nodig hebben, zal een initiatief als Europees jaar voor actief ouder worden, zeker kunnen helpen. Maar de werkelijke stap om iets te doen, zal alleen tot stand komen als de innerlijke drang sterk genoeg is. Bij sommige mensen zit dat er van nature al in, bij andere helemaal niet. En dat is ook prima.

Een klein voorbeeld. Mijn oma was dol op mijn opa. Toen hij niet meer leefde, wilde zij eigenlijk ook niet meer. Ze was nog zo jong, in de zestig, leuke kinderen en kleinkinderen. Maar hoe hard iedereen ook probeerde om haar te helpen, na een dag gelachen te hebben, kwam ze weer alleen thuis. En viel ze weer in een zwart gat. Op een gegeven moment heeft ze het recht in eigen hand genomen. Hoe triest ook, ik heb daar altijd vrede mee gehad. Voor haar had het leven geen zin meer.

Ik raad eenieder aan die iets in het kader van het Europees jaar van actief ouder worden in 2012 wil doen, om te focussen op zin, op passie. Passie is de levensader van iedereen. Datgene waar je warm voor loopt, waar je enthousiast van wordt, waarmee je de tijd vergeet, daar zit iets van je passie in. Hoe verschillend dat kan zijn, dat laten de portretten in het boek IK DOE HET! zien.

Maar bedenk wel dat alleen het volgen van jouw eigen drijfveren, jouw passie en niet die van een ander, jouw gevoel van vitaliteit kan beïnvloeden.

Gelukkig krijg ik zin van zin. En precies daarom heb dit boek gemaakt.

Mireille Goedkoop

Posted in Blog | Leave a comment

Motorrijden op je tachtigste

In dit filmpje besluiten een paar Taiwanese tachtigers de pillen aan de kant te gooien en ondanks allerlei kwalen en ziektes te herontdekken waarvoor ze leven. De ‘dream-rangers’ halen hun motor onder het stof vandaan, starten krachttraining en maken de tocht van hun leven. Een geweldig feel-good Youtube filmpje. En de boodschap is duidelijk. Waar leef jij voor?

Dream rangers op Youtube

Posted in Blog | Leave a comment

Op tv bij KoffieMax

In de kleedkamer kletsen we nog even na met Jan Keizer en Annie Schilder. Zij nemen een exemplaar van het boek IK DOE HET! mee naar huis. Annie:"Als ik stop met zingen ga ik een hondenkennel beginnen. Dat is mijn droom."

Vanaf 09.00 uur waren we al in touw op dinsdag 15 november. Eerst in de smink en daarna een voorgesprek met de redactie. Jan en Olga, twee geportretteerden uit het boek, gingen met mij mee. Er gaat heel wat vooraf aan zon uitzending. En dat te bedenken dat dit slechts één programma is, op één zender. Wat een gigantische industrie.

Ineens zie ik een paar dames de kleedkamer in komen en ik hoor ze praten over broeken en probleemzones. In welk programma zit ik eigenlijk, vraag ik me af. Olga kijkt me met een veelbetekende blik aan. De dames laten straks in de uitzending zien hoe ze met ‘de perfecte broek’ de iets te dikke billen of buiken het beste kunnen verdoezelen.

Ik focus me maar op mijn eigen verhaal en maan mezelf niet te veel na te denken. Jan moet de studio in voor een soundcheck op de piano en dan is het zover. We gaan van start. Myrna Goossen komt op en voordat ik het weet, is ons item aan de beurt. Binnen 3 tellen, wat in werkelijkheid 7 minuten was, is de roem al weer over.

‘Het is allemaal wel erg vluchtig’, zegt Jan. En ik kan hem geen ongelijk geven. Desalniettemin was het een leuke ervaring. Met dank aan Omroep Max!

Posted in Blog | Leave a comment

Filmpje van de boeklancering

Alle geportretteerden uit het boek IK DOE HET! staan op het podium. Zij ZIJN het boek. Mijn lieftallige assistent Michiel had de eer hen de eerste exemplaren uit te reiken.

Voor iedereen die er niet bij was, 16 november jongstleden, of voor iedereen die het nog eens wil zien, hebben we een klein promofilmpje gemaakt van de boeklancering. In verkorte vorm weliswaar. Promofilmpje boek IK DOE HET! Van dromen naar doen. Na je pensioen

Posted in Blog | Leave a comment

Een succesvolle boeklancering!

We zijn trots op de boeklancering van IK DOE HET! Met hulp van Catherine Keyl, Adjiedj Bakas en Arjan in't Veld was het een groot succes.

Het is donderdagochtend. Niet zo maar een ochtend. Maar de dag na de boekpresentatie van IK DOE HET! Ik word aanmerkelijk anders wakker dan de dag ervoor. Er hangt een ‘wolk’ in mijn hoofd vol met indrukken, gesprekken en reacties van mensen die aanwezig waren. Maar ik voel ook rust. De spanning is eraf en ik kan terugkijken op echt een succesvolle middag.

Maar wat maakt zo’n middag nu tot een succes? Ben ik gewoon blij dat mijn presentatie goed ging? Dat mensen laaiend enthousiast waren? Dat we werden getrakteerd op een schitterend uitzicht over het IJ door het mooie weer? Dat iedereen het boek zo mooi vond? Dat ik zoveel goede gesprekken heb gevoerd? Dat de sprekers inspirerende speeches hebben gehouden?
Of is het pas echt een succes te noemen als de eerste 5000 boeken verkocht zijn en we naar een tweede druk gaan?

Ik weet het niet, maar er heerst een voldaan gevoel op deze ochtend. Michiel en ik besluiten om nog even na te genieten. Na wat mails en telefoontjes trekken we voor een paar uur de stekker eruit en vertrekken richting sauna. Even stilstaan en alles op ons in laten werken.
Na wat stomen en badderen, vertrek ik naar de stiltekamer. Grote sofa’s nodigen uit tot een moment van bezinning. Ik sukkel een beetje in slaap.

Op het moment dat ik mijn ogen weer open, valt mijn blik op een spreuk op de muur.

‘Echte aandacht is het grootste cadeau dat je kunt geven’

Zou dat het zijn?

Ik moet denken aan de woorden van Jan, toen we vorige week samen bij KoffieMax waren om over het boek te praten. Met 7 minuten, die verdeeld moesten worden over mij en twee mensen uit het boek, was echte aandacht ver te zoeken. ‘Het is wel erg vluchtig’, zei Jan. En dan was het voor tv-begrippen nog relatief veel tijd dat aan ons boek werd besteed.
Een voldaan gevoel had ik dan ook niet over de uitzending. Maar wel over het contact met de visagiste en over het gesprek dat ontstond met Annie Schilder en Jan Keizer in de kleedkamer. Want daar was tijd voor echt wederzijds contact.

Ik kom tot de conclusie dat daarom de boekpresentatie een groot succes was. Ik heb iets vanuit mijn hart en ziel gemaakt, met mensen die iets vanuit hun hart en ziel doen. De ‘chemistry’ die daarbij is ontstaan, was te voelen. Iedereen die er was, was er met aandacht voor de ander. Dat had een gigantisch stimulerend effect en zorgde voor een hele goede ‘vibe’.

En dat mijn ego nu heel hard protesteert van: “Ja, hallo! Pas bij een tweede druk is er reden tot felicitaties!’ Dat neem ik maar voor lief. Ik heb hopelijk nog jaren te gaan om volledig ZEN te worden en mijn ego met pensioen te sturen. Ondertussen blijf ik gewoon mijn hart volgen en vertrouw erop dat dan de mooiste dingen ontstaan.

Met dank aan iedereen die op 16 november aanwezig was, zowel fysiek als in gedachten.

Mireille Goedkoop

Posted in Blog | Leave a comment

Recensie van NBD Biblion

Recensie:

In tien verhalen komen mensen aan het woord en in beeld die – merendeels na pakweg hun zestigste jaar – in hun leven ruim baan geven aan een soms al heel lang gekoesterde wens of passie, op het gebied van bijvoorbeeld reizen, de muziek of boeken maken over koken. De auteurs (1973 en 1966) hebben de interviews afgenomen en de betrokkenen gefotografeerd. Concrete persoonlijke ervaringen, inclusief bepaalde moeilijkheden onderweg, en de positieve waarde van de ingeslagen richting vormen rode draden in de verhalen. Een aansprekend geschreven, door de foto’s en lay-out in kleur prettig ogend boek.

Posted in Blog | Leave a comment

Voor even een BN’er

Charlotte(67): 'Ik voelde me even een BN'er tijdens de boekpresentatie van IK DOE HET! Wat ben ik blij dat ik in het boek sta. En wat heb ik genoten.'

Vorige week tijdens de boeklancering van “Ik doe het” van Mireille Goedkoop en Michiel van der Ham kon ik een beetje voelen hoe het zou kunnen zijn als je een Bekende Nederlander bent.

Situatie: een prachtig trendy café aan het IJ, een feestelijke stemming, hapjes en drankjes,  familie en vrienden van iedereen, toespraken van reeds BNers, de auteur- Mireille- op het podium , flitslampen, presentexemplaar in de hand, succes, succes, succes. Daarna komen er onbekenden op je af, die jou zomaar hun eigen verhaal vertellen. Dat eigenlijk NOG leuker is dan jouw verhaal wat ze al in het boek gelezen hebben. Je laat het allemaal over je heen komen, geniet van de aandacht.  Je bent helemaal vergeten hoe onzeker je vaak bent, dat je ook wel moe wordt van al die nieuwe dingen die je doet, dat je wel eens denkt: gatver of hoe moet het nu verder?
Nee, je geniet van het moment, je voelt je opgetild met al die lieve mensen om je heen, en later in bed als je niet kunt slapen van de adrenaline denk je: ja, het zou zo maar kunnen dat het met BNers op die manier begonnen is.

Ik heb ervan genoten!!

Charlotte (uit het boek)

Posted in Blog | Leave a comment

Boek IK DOE HET! in de pers

Een mooi artikel over het boek IK DOE HET! Van dromen naar doen. Na je pensioen dd 12 november 2011 Haarlems Dagblad

Artikel in Haarlems Dagblad, Noord Hollands Dagblad, Leidsch Dagblad, Gooi-en Eemlander en IJmuider Courant. 12 november 2011

Posted in Blog | Leave a comment

60plus en backpacken. Wat zit er in de rugzak?

Olga(60) maakt een reis met vriend Jac door Cambodja en Vietnam. Ze wil even afstand nemen en haar plannen overpeinzen om vlak voor haar pensioen als zzp-er aan de slag te gaan.

In januari van dit jaar boekte ik een vliegticket naar Bangkok. Om samen met mijn vriend op de bonnefooi door Cambodja en Vietnam te reizen. Datum van vertrek: 29 september. In de maanden die volgden, deed ik mijn huiswerk voor mijn nieuwe leven als ZZP-er. Bezoeken aan KvK, ABP pensioenfonds en had ik gesprekken met leidinggevenden op mijn werk.
Inmiddels is de VOF met mijn vriend een feit en daarmee heb ik als ZZP-er het licht gezien. Ook de  verbintenis die ik aan ben gegaan met Breda DuurSaam is een feit. Maar dit alles is nog altijd gecombineerd met een baan bij de Provincie Noord Brabant. En dat is op z’n zachts gezegd  best wel ingewikkeld. Het kost een hoop energie om te investeren in mijn nieuwe toekomst en tegelijk ook kwaliteit te leveren op mijn werk als media adviseur. Kijk dat is nou precies de reden waarom ik eens flink afstand moest nemen. Helemaal weg, in een compleet andere omgeving me bezinnen op deze situatie. Dat was het idee. En vakantie vieren natuurlijk. Ontspannen en loslaten …. dan komen de juiste beslissingen vanzelf . En ik heb mijn VOF partner bij me. Die helpt me met de relativering der dingen.

Nou ik kan je vertellen dat ik met twee dingen geen rekening had gehouden, en ik heb toch een behoorlijke ervaring als wereldreiziger al zeg ik het zelf. Ten eerste : de goeie gesprekken met je partner blijven uit en oktober blijkt de slechtste maand om weg te zijn uit Nederland!
Juist ja, in mijn fantasie zat ik aan de oever van de Mekong rivier eindeloze debatten te voeren met vriend Jac. Maar dat was in januari toen ik het vliegticket boekte. Het NU heeft andere dingen met me voor.

Reizen is keihard werken. Nadenken over de volgende bestemming, eindeloos de Lonely Planet consulteren, buskaartjes scoren, hostels vinden, steden verkennen. Praten met je vriendje? Ho maar. Die debatteert eindeloos met jonge backpackers in de slaapbussen die we nemen. Over de oorlogen en bezetters van Vietnam, over voetbal en motoren. Niet over mijn loslaat-pogingen, mijn afstand nemen van de brei van beslissingen die nog te nemen zijn. Nee, het vriendje heeft ook afstand genomen ja, ……van mij en mijn sores! Geef hem eens ongelijk.
Dus, daar gaan we weer : ” go with your own flow!” en laat verwachtingen ( en dus mijn mooie fantasie) voor wat ze zijn. Die conclusie trok ik al in Hanoi . Ik vind dat al een mooi eerste resultaat.

Twee maanden weg gaan als beginnend ZZP-er blijkt ook niet verstandig. Blijkbaar gebeurt het in oktober/november.
Want mijn collega’s van Breda DuurSaam zijn behoorlijk aan het doorpakken. En daar had ik natuurlijk bij moeten zijn! Eigenlijk had het allemaal niet willen weten. Ik had mezelf nog zo beloofd ver weg te blijven van email, Facebook en Twitter. Maar als je hostels boekt tijdens je reis dan doe je dat met internet, dan krijg je de bevestiging via email en dan zie je ook al die andere emails. Ben dan maar eens zo sterk om die niet te bekijken. Daar zie je de dingen voorbij komen waar je zoveel voorwerk voor hebt gedaan. Draagvlak voor hebt gecreëerd , je stem schor voor hebt gepraat. Die dingen krijgen plots vorm. En jij bent er niet bij . Nee, want ik moest zo nodig afstand gaan nemen, loslaten en tot goeie gesprekken komen met mijn vriendje!

Is dit de ultieme test in loslaten? Is dit misschien het antwoord? Dat de dingen blijven gaan zoals ze gaan? Dat het niet uitmaakt wie de kredieten krijgt , als de dingen die gebeuren moeten, maar gebeuren?
Misschien hebben mijn Breda DuurSaam collega’s de weg voor me geplaveid en kan ik er straks op lopen.
Kijk mij eens afstand nemen, kijk mij eens relativeren. Heb duidelijk mijn vriendje niet meer nodig om te spiegelen. Dat zijn mooie inzichten…. zeg nou zelf!

Vietnam heeft me vriendelijk en met veel zorg ontvangen. Het heeft weliswaar 3 weken geregen maar nu schijnt de zon. We genieten met volle teugen . Veel antwoorden voor de toekomst heb ik al. Er is nog een te nemen: hoe combineer ik mijn baan bij de provincie of wanneer ga ik afscheid nemen? Doe ik dat geleidelijk of misschien volgens de “cold Turkey” methode ? Ontslag nemen en wegwezen?
Hmmmm… daar heb ik dus nog geen antwoord op gevonden. Heb nog 10 dagen om me ook van dat probleem los te weken. Gaat dat lukken in die korte tijd? Wie weet gaan er geen vluchten meer vanuit Bangkok vanwege de overstromingen … dat geeft extra tijd.
Even vriendje om advies vragen…. oh nee …. shit, was vergeten .. die discussieert met backpackers.

Olga Kroes

Posted in Blog | Leave a comment

Breng dromen tot leven. Voor en na je pensioen

Nog geen week geleden, schreef ik over mijn achterbuurvrouw. Dat haar moeder haar en alle andere kinderen en kleinkinderen had uitgenodigd om het pensioen van haar vriend te vieren tijdens de herfstvakantie. Op de eerste avond van hun samenzijn, is ze zo maar in het bijzijn van al haar geliefden gestorven.
Uit het niets, 67 jaar, kerngezond.

Onwerkelijk.

Dat is het enige woord dat je daarvoor kunt hebben.
Maar het is de werkelijkheid, die leven heet.

Stel je haar man eens voor. Net gepensioneerd; dagelijkse verplichtingen van het werk zijn er niet meer; je bent wellicht vol plannen hoe om te gaan met ‘de tijd’ die ontstaat na het werkzame leven, en dan plotseling is je geliefde er niet meer.

Wreed.
Maar het is de werkelijkheid, die leven heet.

Het raakt me enorm. Waarom weet ik niet. De dood is een fascinerend iets. Het is de enige zekerheid die we hebben in het leven. Regelmatig sta ik er bij stil en vraag mezelf: doe ik nu wat ik echt wil? Waarom ben ik hier op deze aardbol, wat heb ik te doen in dit leven?

Er zijn geen zekerheden, behalve de dood.
Dat is de werkelijkheid, die leven heet.

Het is een prachtige dag. Bladeren kleuren langzaam van groen naar geel, om uiteindelijk bruin van de tak naar beneden te dwarrelen, los van de boom. Volgend jaar komen er weer nieuwe. Van kleine knopjes, tot prachtige lichtgroene bladeren, soms met bloesem, in volle bloei.

De dood is een nieuw begin.
Dat is de werkelijkheid, die leven heet.

Dromen, we hebben ze allemaal. Over dingen die we zouden willen doen. Maar angst voor het ondiepe, voor de onzekerheid weerhoudt ons vaak om over te gaan tot actie. Om dromen tot de werkelijkheid te maken.

Ik roep op tot leven. Tot echt leven.
Met passie, zonder angst, bewust, met mededogen en liefde, alsof vandaag je laatste dag was.

Ik begin bij mezelf. En beloof het iedere dag weer te proberen. Om alles eruit te halen wat erin zit.

Met dank aan het leven.

Mireille Goedkoop

Posted in Blog | Leave a comment

Mijn liefde voor H. de Vries Boeken: meer dan een boekhandel!

Daan van der Valk van boekhandel H. de Vries Boeken koos ons boek IK DOE HET! tot een van zijn favoriete titels.

Iedereen die uit Haarlem komt, kent de boekhandel H. de Vries Boeken. Een pracht van een winkel, waar je met plezier tussen boeken neust. Maar het is niet alleen de winkel die tot de verbeelding spreekt, het is vooral Daan van der Valk die de winkel maakt tot wat ‘ie is.
Daan is er altijd, althans zo lijkt het. Met een glimlach, een praatje voor iedere klant en oprechte interesse treedt hij je tegemoet.

Je zult wel denken, wat krijgen we nou? Gaat ze een verkooppraatje houden over een boekwinkel? Nee. Wat ik wil doen, is mijn verbazing delen over hoe iemand totaal belangeloos ons helpt bij de promotie van ons boek. Al vanaf het eerste moment dat we Daan vertelden over ons boek en we slechts met een printje van onze cover op zak bij hem aanklopten, was hij enthousiast. Meteen plaatste hij een bericht op Facebook: “IK DOE HET bij H. De Vries Boeken in de winkel vanaf 1 november!”

Maar daar bleef het niet bij. Daan adviseerde ons hoe we het beste de grote boekketens kunnen benaderen, welke mensen waar zitten, welke promotie wel werkt en welke niet en sinds kort heeft hij een complete boekenwand ingericht in zijn winkel met ons boek. Ik vroeg hem waarom hij dat allemaal voor ons deed. En het antwoord was eigenlijk vrij simpel, maar oh zo oprecht: “Jullie enthousiasme spreekt me aan. Het is bijzonder dat jullie dit zo samen met zo’n tweeën doen. Die directheid en jullie bevlogenheid is precies de kracht van het boek IK DOE HET!.”

Dus ik roep iedereen op om naar de winkel aan de Gedempte Oude Gracht 27 in Haarlem te gaan. Al was het maar om een glimp op te vangen van Daan. En wil je nog weten waarom hij je adviseert om het boek IK DOE HET! Van dromen naar doen. Na je pensioen te kopen?

‘Dit boek is een gat in de markt. De groep boven de 55 wordt steeds groter. Heel veel mensen vragen zich af hoe ze die periode moeten invullen als ze eenmaal gestopt zijn met werken. Daar kun je dan een praktisch boekje over maken en die zijn er ook al voldoende. Maar de vorm van het boek IK DOE HET! Van dromen naar doen. Na je pensioen, is veel leuker. Het is op een hele toegankelijke wijze vanuit de beleving van de mens geschreven, niet vanuit de theorie. Dat is de kracht van het boek. De opvallende vormgeving maakt dat het een inspirerend geheel is. Een prachtig cadeauboek voor jezelf of om weg te geven.’ ISBN 9789081713719

Aldus Daan.

Ik ben vanaf nu eeuwige klant bij H. de Vries Boeken. Mensen zoals Daan zijn er niet veel. Dat wil ik maar gezegd hebben.

Mireille Goedkoop

Posted in Blog | Leave a comment

Boekpresentatie met Catherine Keyl, Adjiedj Bakas en Arjan in’t Veld

Adjied Bakas Catherine Keijl

 

 

 

 

 

 

Je mag het best weten: ik heb er zo nu en doen slapeloze nachten van, van de boekpresentatie ( Programma boekpresentatie IK DOE HET! )die gaat komen. Het is het moment waar ik al zolang naar toe werk en waarvan je zou verwachten dat je er vooral naar uitkijkt. Begrijp me niet verkeerd, dat doe ik ook. Ik weet zeker dat als ik daar eenmaal sta en de eerste vijf minuten voorbij zijn, ik alleen maar sta te genieten. Maar ondertussen knijp ik ‘em wel een beetje.

Wat ga ik zeggen? Hoe brei ik deze middag aan elkaar? Mijn hoofd tolt van de ideeën en te pas en te onpas – op de fiets, ’s nachts om 3 uur, tijdens de yoga enz. – komen er flarden aan tekst naar boven drijven. Michiel laat me maar. We hebben het er veel over en ook voor hem is het een spannende tijd. Ik besluit dat ik moet schrijven. Ik zet een streep door mijn agenda, doe de telefoon en mail uit en begin te tikken. Het werkt, ik word rustig.

Wat me vorige week ook een enorme boost heeft gegeven, zijn de sprekers die komen. Catherine Keyl, Adjiedj Bakas en Arjan in’t Veld zorgen met hun expertise en ervaring voor een mooi programma tijdens de boekpresentatie van IK DOE HET!. Zij waren meteen enthousiast toen ik ze uitnodigde. Zo riep Catherine Keyl:‘Dit boek had ik bij wijze van spreken zelf kunnen schrijven. Ooit zei ik: ik stop met werken als ik 55 ben. Daar denk ik nu op mijn 65e heel anders over.’

Ook de mensen uit het boek worden steeds enthousiaster. Zij wachten al heel lang op het eindresultaat. Natuurlijk hebben ze het verhaal al gelezen dat ik over hen geschreven heb. Maar dat is iets heel anders dan het fysiek vormgegeven boek in handen hebben. Zij zijn het boek. Stuk voor stuk zal ik ze introduceren tijdens de boekpresentatie en hun ‘moment of fame’ gunnen.

En over ´moments of fame´ gesproken. Wat denk je? Zal het lukken om bij Matthijs van Nieuwkerk bij de DWDD aan tafel te komen? Ik weet zeker dat het een leuk item wordt als we met alle ´oudjes´ uit het boek aan tafel zitten. Frits met een kunstwerk, Charlotte in een yogahouding, Nico met een kookboek en via Skype zijn Pieter uit Thailand en Dick op zijn zeilboot in Zuid Afrika er ook bij.

Ik zie het wel voor me…nu Matthijs nog.
Is er iemand die hem even een belletje kan geven met deze supertip?

Mireille Goedkoop

Posted in Blog | Leave a comment

Pensioen cadeau

Dick (75) gaat over een paar weken weer naar zijn zeilboot in Afrika. Hij nam daarom gisteren al het boek in ontvangst. "Ik heb wel genoeg van al die gesprekken met oudjes hier; ik ga me weer onder de jongeren begeven."

‘Tuurlijk’, roept de achterbuurvrouw (43) enthousiast, ‘ik geef jullie boek cadeau aan de vriend van mijn moeder volgende week!’ Ze vertelt me dat ze in de herfstvakantie met de hele familie een weekje naar de Ardennen gaan tere ere van het pensioen van haar stiefvader. Een heugelijk feit dat gevierd moet worden. ‘Hoe kijk jij er eigenlijk tegenaan mam?’, had ze haar moeder gevraagd. Zij verwachtte dat ze er wel even aan zou moeten wennen om manlief de hele dag thuis te hebben. Het leven na het pensioen is een periode van transformatie zullen we maar zeggen, voor beide partners. Van het opnieuw uitvinden van jezelf, van elkaar en vaak ook van oude of nieuwe passies in het leven. Een toepasselijker pensioen cadeau dan ons boek IK DOE HET! is in dat opzicht niet te bedenken.

Maar niet voor iedereen is het pensioen een cadeau. Zo vertelde Dick (75), die in ons boek IK DOE HET! staat geportretteerd, dat hij nog graag een paar jaar had willen doorwerken. Maar hij moest stoppen, hij had geen keuze. Die tijden zijn aan het veranderen en dat moet ook wel. De ontwikkelingen in de maatschappij, de economie en de veranderende mens vragen om aanpassing van wetten en regels. Wie wil zich nog laten opleggen dat hij moet stoppen met werken? Toch worden mensen door het stoppen met werken ook gedwongen om andere dingen te gaan doen, wat volgens mij een weldaad is voor je geest en gezondheid.

Dick ontving als een van de geportretteerden afgelopen weekend ons boek al cadeau, omdat hij op het punt staat om weer naar zijn zeilboot in Zuid Afrika te vertrekken. Ik vroeg hem of hij er zin in had. ‘Ik heb wel genoeg van die gesprekken met oude mensen hier’, zei hij quasi gekscherend. ‘In Afrika ga ik met veel jonge mensen om en die vertellen niet steeds verhalen uit de oude doos.’ Dick had zes boeken besteld met zijn eigen naam erop om aan familie en vrienden weg te geven. Het was zo leuk om hem te zien met die boeken, wetende dat hij over een paar weken weer in zijn eentje (75 jaar!) van Zuid Afrika naar Madagaskar zeilt en zijn reis als backpacker voortzet in dit armoedige Afrikaanse land. Ook al is hij gedwongen met pensioen, ons boek IK DOE HET! is ook voor hem een groot cadeau. Vandaag belde hij speciaal om ons nogmaals te feliciteren: ‘Het boek is zo mooi geworden met de eigentijdse vormgeving en sprekende foto’s. Zo’n boek was er nog niet voor gepensioneerden.”

Het leuke is dat er ook kruisbestuiving tussen generaties ontstaat. Want wat Dick niet weet, is dat ik ook een bericht kreeg van een goede vriend Roel (40) die twee boeken had besteld voor zijn vader en schoonvader. Hij las als eerste het verhaal van Dick. Als ex- Artsen Zonder Grenzen medewerker in Afrika voelde Roel zich meteen aangetrokken tot dit verhaal met de titel ‘Opa Afrika’. “Heerlijk om te lezen”, jubelde hij.
Ons boek IK DOE HET! zet dus iedereen aan het denken. Jong inspireert oud en vice versa, met of zonder pensioen. Dat is geweldig om te zien.

Als klap op de vuurpijl ontving ik ook nog een twitter bericht van Bep van 82 jaar. Ja, een twitterbericht..! Bep melde me dat ze ons boek aan haar jongste zus van 70 jaar had gegeven.
Wat is er mooier dan een boek gemaakt te hebben dat mensen als een cadeau ervaren en als cadeau geven?

Mireille Goedkoop

Posted in Blog | Leave a comment

Oma op de trampoline

Charlotte (67) staat regelmatig zonder problemen op haar hoofd. Een trampolinesprong met haar kleinzoon gooit roet in het eten.

Iedere dag beoefen ik met veel plezier yoga en sta ik regelmatig op mijn hoofd of handen. Toch voel ik me nu een oude vrouw omdat ik ‘door mijn rug’ gegaan ben. En dat komt niet door yoga. Nee, dat is, omdat ik me soms nog kind voel en daar naar handel…Laat het me uitleggen.

Wekelijks ga ik met mijn kleinzoon Tenz mee naar zijn spring-turn-cursus, en geniet ik een uur lang van kids van ongeveer 9 jaar die salto’s, flikflak en de Arabier doen. Oh ik zou mee willen doen, maar ja, die tijd is echt voorbij. Hoewel ik in mijn lijf meen te voelen wat een genoegen het moet zijn om los van de aarde te komen.

Omdat het zulk mooi weer was, gingen we na zijn les nog even naar de boulevard op Scheveningen waar je kunt trampoline springen. Tenz wilde me laten zien wat hij allemaal kon. ”Ooms, kijk…”. Ik kijk en smul er zo van dat ik ook wil. Hup, muntje erin en springen, het ziet er makkelijk uit….alle begin is moeilijk….opeens voel ik iets in mijn rug wat niet gewoon is.

We lopen voorzichtig terug naar huis en gelukkig zijn het alleen overbelaste spieren. Die zullen wel weer ontspannen en ik ook, terwijl ik alleen maar hele rustige yoga oefeningen doe.

Charlotte (67)

Posted in Blog | Leave a comment

Hoezo pensioen?: Ik ben 60 en een kersverse zzp’er!

Olga(60) wacht niet totdat ze met pensioen kan. Ze volgt haar passie en start als zzp'er. Op IK DOE HET! blogt ze over de stappen die ze zet.

Ja, dan zet je die stap om zzp’er te worden vlak voor je pensioen. Vooral in mijn hoofd ben ik heel enthousiast. Er is nog heel veel te doen en de tijd glipt door mijn vingers. Oh die tijd…kon ik die maar omzetten in prioriteit. Het contact met Deepak Chopra’s ‘go with the flow’ raak ik kwijt op gezette tijden. De mevrouw van het pensioenfonds geeft me weer moed.

Blij als een kind verlaat ik nóg een keer het ABP gebouw met een keur aan pensioenscenario’s op zak. Nee, wordt me verzekerd, bij geen enkel scenario beland ik in de bijstand. Dat is mooi meegenomen want ik wil volledig verantwoordelijk zijn voor mijn eigen geluk én ellende. Nou nóg een keer naar de Kamer van Koophandel. Want  de VOF is nog niet geboren. Ik weet het niet hoor, mijn vriend, makker in de VOF-strijd moet nog een beetje in actie komen. Hij heeft het gemakkelijk, hij ontvangt al iedere maand zijn pensioen. Zo hard hoeft hij dus niet te rennen.
Maar ach die VOF komt er wel… onder de prachtige naam K-partners. Gewoon van Kroes en Kriens, want zo heten we. En partners zijn we al aan tafel en in bed. Dus dat andere partnerschap is een eitje.

Wat ik al wèl heel moedig heb gedaan is mijn handtekening zetten onder de statuten van de Coöperatie Breda DuurSaam. Nu kan ik de telefoon aannemen met “Goedemiddag Breda DuurSaam, Olga Kroes” en dan loopt er een prettige rilling over mijn rug. Ben ik stiekem toch al wel trots.

En nou maar wachten op opdrachten. Ik heb er eigenlijk al één echt binnen en bijna twee. Maar die eerste is een pilot en worden we ( Ik en Breda DuurSaam-collega Ester) niet betaald. Zie dat maar als een oefening. Het gaat om een kleinschalige moestuin  aanleggen/organiseren bij een zorginstelling. Een vierkante meter moestuinbakken worden dat. Eerst nog een stel enthousiaste vrijwilligers regelen want het personeel moet niet belast worden met het onderhoud en beheer. Dat is ook logisch. Ik heb het idee om gewoon eens langs te gaan bij de buurtbewoners van het verzorgingshuis om te vragen of ze kunnen helpen. Hen een beetje medeverantwoordelijk maken voor het welzijn van de groep licht dementerenden. Dat lijkt me een goed idee.

Goed voorbeeld doet goed volgen…wordt gezegd. Er meldde zich na een paar dagen al een zorginstelling van dezelfde zorggroep maar op een andere locatie. Zij willen wel wat meer. Voor de groep uitbehandelde oudere patiënten uit de psychiatrie is een moestuin/kruidentuin met wat klein vee gewenst. Niet alleen om naar te kijken, maar om in te werken, te oogsten en te genieten. Prachtig plan. De eerste stap is praten met de bewoners en het personeel over wensen en mogelijkheden. De volgende stap is een mooi uitgewerkt plan met kostenraming ( hoera mijn eerste inkomsten!). Als dat wordt goedgekeurd….dan gaan we los! Hopelijk ligt er dan in het voorjaar een mooie moestuin met wat kipjes en een konijntje hier en daar. Ook bij dit project moet het ondersteund worden met vrijwilligers. Maar nu zijn de bewoners zelf in staat mee te werken en dat maakt het zo leuk. Voor de aanleg nog even contact maken met een “ groene” opleiding zodat jonge studenten ook eens in contact komen met deze doelgroep.

’T is nog niet veel….maar er is hoop. I go with the flow.

Olga Kroes

Posted in Blog | Leave a comment

Rendez-vous met Ronald Giphart

De eerste uitreiking van mijn boek IK DOE HET! aan Ronald Giphart, Ada Grootenboer en Nel Huyzers.

Hij is leuk, geestig, oprecht en lief (denk ik), Ronald Giphart. Hij schreef deze week in zijn column in De Volkskrant over mij en mijn boek IK DOE HET!. Dat had ik niet verwacht.
Toch keek ik reikhalzend uit naar zijn column, nadat ik hem afgelopen vrijdag had ontmoet.

Je moet je voorstellen: ik als totaal onbekende auteur en debutante word uitgenodigd om mijn eerste boek tijdens een lezing van Giphart uit te reiken. Een man die –tig boeken op zijn naam heeft staan, – tig lezingen per jaar geeft, in het theater heeft gestaan en met een pen in zijn hand zo ongeveer is opgegroeid. En dan moet ik na een- overigens erg leuk optreden van hem- op het podium klimmen om mijn boek te presenteren. Wat zeg je überhaupt tijdens een boekpresentatie, vroeg ik mij af?

Ik besloot dicht bij mezelf te blijven en de presentatie op te schrijven. Want dat is iets wat ik kan, schrijven. Dan komen woorden vanzelf, dan komt er een lijn in de chaos in mijn hoofd, dan kom ik tot de essentie.

Ik vroeg me af hoe hij daar heeft gestaan, Ronald, tijdens zijn eerste keer dat hij zijn eerste boek lanceerde. Hoe zou hij het hebben aangepakt? Hij was vast ook zenuwachtig in stille hoop op lovende reacties. Met kleffe handen en angstzweet op zijn voorhoofd. Maar zou die eerste boekpresentatie niet het aller-leukste zijn geweest? Nog niet wetende of jouw boek, waar je een dik jaar op hebt zitten zwoegen, aanslaat of niet?

En dat was de essentie, het ‘haakje’ voor alle aanwezigen in de zaal. De eerste keer.

Want in wezen gaat IK DOE HET! over de eerste keer. Over eerste keren blijven zoeken, ook als je ouder wordt. Over de spanning die je voelt bij iets nieuws, over de groei die je doormaakt door te (blijven) doen, iedere keer opnieuw, grote en kleine stappen.

Ronald constateerde in zijn column: ‘Hoe meer rimpels, hoe minder verrassend het leven’

Nel Huyzers zat ook in de zaal. Zij bewijst, net zoals alle anderen in het boek, het tegendeel. Zij leerde op haar 60e pas lezen en schrijven en sindsdien bloeit ze in volle glorie en is ze ambassadeur van laaggeletterden. Zij ontmoette Ronald Giphart vorig jaar tijdens de week van alfabetisering. Hij schreef over haar in De Volkskrant, waarop ze werd uitgenodigd om aan tafel te komen zitten bij Pauw&Witteman. Ik zag Nel op tv en werd zo door haar verhaal geraakt, dat ik besloot haar te interviewen voor mijn boek. Zo werd de connectie tussen Nel, Ronald Giphart en mij gelegd.

Want eerlijkheidshalve gebied mij ook te zeggen dat Giphart natuurlijk min of meer werd gedwongen om naar mijn boekpresentatie te luisteren. Alleen dat blijkt niet uit zijn column, en dat maakt dat ik hem lief vind, die Ronald Giphart.

En als dan ook nog blijkt dat hij door mijn eerste boekpresentatie geïnspireerd werd om over eerste keren te schrijven, dan doet me dat goed.

I did it!!

Mireille Goedkoop

Posted in Blog | Leave a comment

Column Ronald Giphart in de Volkskrant 13 september 2011

In mijn straat in Utrecht zag ik een stuk of zes studenten voor hun uitgeleefde kot. Ik heb eerder over deze jongens geschreven: roeiers van de vereniging Triton, ruwe bolsters blanke pikken. Ze stonden er uitgelaten en verwachtingsvol bij. Eerder die avond waren ze “overvallen” door vrouwen van een meisjesstudentenhuis, die met spuitbussen de muren hadden beklad, met lippenstift kusjes hadden gedrukt en overal bloem hadden rondgepoederd. Lees verder

Posted in Pers | Leave a comment

De geboorte van een auteur

Daar staan we dan. Een beetje onwennig met de eerste exemplaren van ons boek. Het is zo mooi geworden!

‘Nu, ben je echt een schrijfster’, zegt mijn vriendin, nadat ik haar een kersvers exemplaar van mijn boek laat zien. Vorige week was het zover. Een behoorlijke grote truck kwam onze straat inrijden en leverde de eerste pallet met 250 boeken bij ons af. Michiel trok met bevende handen de dozen open en zuchtte opgelucht, nadat hij een exemplaar goed had bestudeerd: het is mooi! Je wilt niet weten hoe vaak er nog iets misgaat in de afwerking van drukwerk. Dus ondanks dat Michiel er altijd met zijn neus bovenop staat, kan een product op het laatst nog verprutst worden.

Maar niets dan lof voor ons boek. Onwennig staan we in de voortuin naar onze pallet te kijken met ieder een boek in ons hand. ‘Dat hebben wij gemaakt’, zeg ik. Het ziet er prachtig uit, precies zoals ik in mijn hoofd had. De foam cover, de kleuren, het formaat, het papier. Ik lees een paar bladzijdes en besef me dat ik dat geschreven heb wat daar staat. Zinnen die ik soms snel heb geformuleerd, andere die ik keer op keer heb herschreven. Foto’s die Michiel met zorg heeft gemaakt en geselecteerd, bewerkt en met een lithograaf nogmaals heeft bekeken.
Er overheerst maar een gevoel: ik ben trots dat we dit boek hebben gemaakt!

Maar toch, .. om terug te komen op waar ik deze blog mee begon: ben ik nu een schrijfster? Ja, zou je zeggen. Ik schrijf immers journalistieke teksten in opdracht, ik blog, ik redigeer, ik adviseer en nu heb ik ook een boek op mijn naam staan. Waarom voelt het dan toch niet zo?
Ik besluit dat het tijd is om weer eens met een breder perspectief naar dit thema te kijken. Een keer in de zoveel tijd consulteer ik een medium, een astroloog of een handlezer. Die bezoeken leveren vaak hele goede inzichten op en goede richtlijnen om verder vorm te geven aan mijn leven.

Ik google wat en maak een afspraak voor een reading met Adrie van der Ven. Die vrijdag daarop is het zover. Ik breng een bezoek aan hem in zijn bescheiden praktijk in Amsterdam-West. Adrie opent de deur. Hij heeft ‘glazen’ ogen. Van die ogen die door je heen lijken te kijken, zoals helderzienden wel vaker hebben, vind ik. Ik neem plaats bij hem in het souterrain. Al snel gaat hij van start en begint te praten. Aan de hand van mijn aura ‘leest’ hij mij. Een wonderlijk gebeuren. Vooral als blijkt dat ook alles klopt.

Mijn benen stralen onafhankelijkheid uit, het niet willen conformeren aan systemen, in beweging willen zijn, veranderen: tja zucht Adrie, het is dus niet zo verwonderlijk dat je zelfstandig ondernemer bent. Een goede keuze. Maar naast die businnes-ik zit er ook een artiest in mij en een spirituele-ik. Vooral de artiest zit een beetje in een hoekje. En laat dat nu de schrijver in mij zijn. Een egoloos figuur, zonder veel zelfvertrouwen, die schuchter naar buiten komt. Want binnen blijven, kan gewoon niet meer. Ze moet eruit en schrijven. En zo voelt het inderdaad precies.

Ik krijg een paar adviezen mee naar huis voor de schrijfster in mij om aan zelfvertrouwen te winnen. Dansmeditaties en een mantra voor in het dagelijks leven. Het laat weinig te raden welke mantra dat is. Helemaal opgeladen en in verbinding met het universum rijd ik terug naar huis. Ik start de auto en roep lachend achter het stuur: “Ik ben een schrijfster!”

En weet je wat, het voelt nog goed ook!

Mireille Goedkoop

Posted in Blog | Leave a comment

Don’t retire, but rewire

Olga kan over 5 jaar met pensioen, maar dat wacht ze niet af. Ze gaat haar passie achterna en start als zzp'er. Op www.ik-doehet.nl blogt ze over de stappen die ze zet.

Het is niet zo dat ik in mijn leven nog niet eerder het avontuur ben aangegaan. Ik ben van Radiologisch laborante, via vrijwilligerscoördinator en consultant tot webredacteur gedarteld. In de tussentijd communicatie en bedrijfskundige informatica gestudeerd en 3 kinderen opgevoed. Altijd als ik dit zo aan mensen vertel, scoor ik heel hoog en zijn de oh’s en ah’s niet van de lucht. Nou ja, als ik terugkijk dan ben ik ook wel een beetje trots…

De stap die ik nu ga zetten (maar stiekem in mijn hart al vele malen heb gezet), is toch wel apart.
ZZP’er met een passie voor echt eerlijk eten, lokaal voedsel, duurzaam geproduceerd eten. En nou maar proberen daar mijn geld mee te verdienen. Dat is toch een uitdaging…toch?
Nou..een uitdaging? Het lijkt eerder alsof ik achteruit aan het zwemmen ben. En dan op mijn rug met mijn blik naar de hemel, niet wetende of ik de kant snel zal raken met mijn vingertoppen. Vlug maar weer op mijn buik verder zodat ik alles in het vizier heb. Lekker veilig naar de kant terug….

Mireille vroeg me tijdens ons interview of ik ook wel eens twijfelde, of de paniek wel eens uitbrak. Nou en of! Dan grijpt het me naar de keel en vraag ik mezelf af: waar ben ik in godsnaam mee bezig? Blijft toch lekker de laatste 5 jaar veilig zitten waar je zit.
Ja, er zijn regelmatig van die momenten dat het zwaard van Damocles boven me lijkt te hangen. En dan kan ik niet dat stapje achteruit doen en even kijken naar hoe eng het nou écht is…zoals therapeuten ons vaak vertellen te doen. Soms….soms…. dan breekt plots de zon door en kan ik alles bekijken in het licht van “Zen” en van Deepak Chopra’s “let go and step into the flow” en weet ik dat ik nog altijd met vervroegd pensioen kan gaan of dat ik gewoon bij een tuincentrum of een natuurvoedingszaak  kan gaan werken. Want als ik door de stad fiets zie ik echt heel vaak “personeel gevraagd”….dus niks aan de hand! Nee, hoor…geld verdienen…geen enkel probleem! Iedereen wil me aannemen. Ook al ben ik binnenkort 61. Hoe vaak wordt er niet gezegd: ‘Als je wilt werken dan is er altijd iets te vinden?’

Maar voorlopig werk ik nog in een vast dienstverband bij de Provincie. Mijn wens tot vrijwillig vertrek is al aangekondigd door mij. Ze snappen het allemaal en ze vinden het ontzettend knap. ‘Nog op je 60e zo’n stap zetten. Goh…wat knap. Hoe doe je dat nou met je pensioen? Weet je wel dat je dan niets meer opbouwt en dat het ontzettend duur is om zelf je pensioen op te bouwen?’ En zoals altijd zeggen deze opmerkingen meer over de ander dan over mij. Maar ben toch maar in allerijl bij het ABP langsgegaan om uit te laten rekenen met hoeveel ik het straks moet doen…( …oei..auw!).
Nu nóg een keertje langs de KvK en de mijnheer van de belastingen. Want jawel, mijn vriend en ik willen namelijk een VOF beginnen. Vennootschap onder Firma. Schijnt een prima oplossing te zijn zo heeft de mevrouw van de KvK me verteld. Mijn vriend Jac is 66 en sinds kort ook weer ZZP’er. Handen ineenslaan! Daar gaat het om in het leven. Niet bang zijn voor een beetje avontuur. Ondertussen ook nog even lid worden van een Coop Breda DuurSaam, zodat ik mijn duurzame hart kan volgen. Statuten en huishoudelijke reglement lezen en begrijpen. Gelukkig heeft Jac rechten gestudeerd.
Er is nog zoveel te doen……..

Posted in Blog | Leave a comment

Dag boek…daar ga je dan.

Schrijven gaat niet samen met kinderen. Deze foto was dan ook even voor de show. Eerder op de dag zat ik hier rustig alleen met mijn overpeinzingen en laptop aan zee.

Precies tien maanden later zit ik er weer, aan zee. Weliswaar een hele andere. Dit keer is het de Noordzee en niet de Golf van Thailand, waar mijn eerste idee voor het boek IK DOE HET! is ontstaan. Ik voel dat het tijd is om even terug te blikken. Hoe ik achter deze dezelfde notebook zat op een balkon van een klein hotelletje op het eiland Koh Samui met de golvende azuurblauwe zee direct voor mijn neus. Hoe flarden aan ideeën en gedachten naar boven kwamen drijven op zoek naar een raamwerk om tot uiting te komen.

In tien maanden tijd kreeg het allemaal vorm. Het lijkt nu peanuts, nu het boekbestand klaar ligt om naar de drukker te gaan. Maar dat was het niet. Alleen al het vinden en kiezen van een geschikte titel was een heel proces. Waar veel mensen, jong en oud, ons bij hebben geholpen. Uiteindelijk was het mijn partner Michiel die met dè titel op de proppen kwam. Natuurlijk niet tijdens een brainstormsessie, maar gewoon halfschreeuwend tussen het werk en de muur van onze kantoren door. Creativiteit komt niet op commando, zo blijkt maar weer.

Ook het proces van financiering heeft een hele andere wending gekregen. Ik herinner me nog dat Michiel zei: ‘Ik ga me niet zonder andere partijen op de consumentenmarkt begeven.’ En kijk nu, we hebben besloten geen enkele concessie te doen aan wie dan ook en het boek helemaal zelf uit te geven. Maar dat betekent ook zelf betalen. En aangezien we van mooie boeken houden, hebben we wat betreft vormgeving en materiaalkeuze ook geen concessies gedaan. Met als resultaat dat dit hele project precies is zoals wij willen, maar dat het ook een paar nullen kost. En we ineens uitgever zijn geworden.

Dus zat ik net op de fiets naar het strand te denken: wat heeft mijn initiële idee voor het maken van een boek ons tot nu toe gebracht? Het heeft ons al zo veel geleerd: van het inzetten van sociale media tot het onderzoeken van het uitgeefvak tot het werkelijk ondernemen en het nemen van risico’s. Maar waar het mij vooral om te doen was, was het schrijven zelf. Mijn innerlijke drijfveer om te vertellen, om een boodschap over te brengen. Dat is gelukt en dat geeft me enorm veel voldoening. Ideeën voor een volgend boek borrelen al op. Maar om een boodschap over te brengen, moet een boek ook gelezen worden en dus verkocht.

Dus alle mooie leerprocessen ten spijt: ik hoop op termen als ‘bestseller’, ‘in herdruk’, ‘wegens succes tijdelijk uitverkocht’ enzovoort. Dat kan ik niet ontkennen. Hoe vaak ik ook tracht de definitie van succes in meer dan verkoopcijfers uit te drukken, ontkom ik er niet aan. Des al niet te min ben ik zo trots dat we dit boek gemaakt hebben ook al gaat er geen één over de toonbank.

Zoals Cees, de tweede eindredacteur, zei: “Jij hebt gedaan waar velen van ons alleen maar van dromen: een eigen boek maken. En het is nog een goed en inspirerend boek ook.”

Dag boek, ik laat je los.

Mireille Goedkoop

Posted in Blog | Leave a comment

Wie heeft opvoedtips bij leren fietsen?

Het is een typisch Nederlandse zomerdag op camping Bakkum. Niet te koud, niet te warm, een straf windje, lichtbewolkt en spijkerbroekenweer. Tijd om te fietsen dus met de kinderen.
Zoonlief van twee gaat voorop en dochter van zes wil achterop. ‘Zeg, ben jij niet te oud om nog in dat stoeltje te zitten?’ Ik zie haar allerlei smoezen bedenken in haar hoofd. Ik besluit vandaag eens door te pakken en mijn dochter Lanta Kee op haar nieuwe fiets te krijgen, die naar haar mening een tikkeltje te groot voor haar is.

Aan haar hele houding zie ik dat mijn dochter iets anders besloten heeft: met pruillip, hangende schouders en een hoofd in dezelfde richting maakt ze me duidelijk dat zij niet op die fiets wil fietsen. ‘Hup Kee, kom op we gaan,’ roep ik. ‘Je kunt echt wel op die fiets fietsen, gewoon doen.’ Ze probeert op het hoge zadel te klimmen- met de intentie dat het echt niet lukt- en guess what? Het lukt haar niet.
Nu ben ik echt geen moeder die haar kinderen drilt om iets te kunnen. Maar ik zie gewoon dat ze dit met gemak kan. Ik word enorm gefrustreerd van haar gedrag en zij van het mijne, of andersom…en ik gooi haar fiets in de berm. Ze neemt plaats achterop mijn fiets en met een hoofd op onweer rijden we weg.

Dit was geen opvoedkundig hoogstandje Mireille: denk ik meteen. Ik adem een paar keer rustig in en knoop een gesprek met haar aan. ‘Kee, als je steeds voor alles blijft weglopen wat je eng of spannend vindt, dan leer je nooit iets nieuws. Nu baal je dat je niet op je nieuwe fiets zit toch? Weet je nog hoe het voelt als iets lukt? Hoe trots je dan bent?’ ‘Ja,’ antwoordt ze. ‘Maar mama, je doet zo druk en dan vind ik het moeilijk.’ We spreken af dat we het straks nog een keer proberen. Onder de belofte dat ik niet boos word.

We drinken even wat lekkers bij een cafeetje om van de schrik te bekomen. Ze neemt warme chocolademelk met een bagel. Als ze op het punt staat om haar broodje in de chocolademelk te soppen, hoor ik mezelf zeggen: ‘Dat lijkt me niet zo lekker, zou je dat wel doen?’ Waarop ze antwoordt: ‘Nu zeg jij al in je hoofd dat iets niet kan. Hoe weet je dat nou? Je moet het gewoon proberen mam!’ En smakelijk eet ze haar bagel op doordrenkt met chocolademelk.

Zal de boodschap zijn aangekomen? Bij mij wel in ieder geval.

Mireille Goedkoop

PS: Na een uurtje fietst ze apetrots op haar fiets met iets te hoog zadel over de camping!

Posted in Blog | Leave a comment

Oma geeft bijles op de computer

Charlotte (67) woont op een woonboot, doet aan yoga en blogt op Ik-doehet over haar leven.

Iedere week komt Edmond, 9 jaar en van Ghanese afkomst, een uurtje bij mij om aan zijn Nederlands te werken. Van mij is het niet uitgegaan, integendeel, ik ben vaak bezorgd dat kleine kinderen veel te veel moeten. Maar inmiddels vind ik het een uitdaging en verheug ik me op zijn komst. Zijn moeder die ik ken van het helpen bij het inburgeren, maakte zich ongerust nadat de juffrouw had aangegeven dat hij wellicht volgend jaar een achterstand zou oplopen. We oefenen dus op www.meestermichael.nl  en ik vind dat hij het heel goed doet. Hij is serieus, op het gedrevene af en daarom probeer ik het luchtig en leuk te houden en stiekem de druk van thuis en school te relativeren, realiseer ik me. Zo ook de laatste keer voor de vakantie.  Als afsluiting stelde ik voor om een spelletje te doen. Edmond vond dat wel wat, maar liet toch nog even weten: “Spelen is leuk, maar er moet wel gewerkt worden hoor.”

Posted in Blog | Leave a comment

103-jarige doet yoga

Charlotte (67) woont op een woonboot, doet aan yoga en blogt op Ik-doehet

Afgelopen week heb ik een yogales gegeven aan mensen op een revalidatieafdeling van een verpleeghuis. De activiteitenbegeleidster wilde de dames en heren met iets anders laten kennismaken dan bingo en zingen. Daarin kon ik me goed vinden, dus aan de slag. Een groep dames van ver boven de tachtig werd verzameld in de huiskamer, bijna allen in een rolstoel, dus een aangepast programma. Androsteron . Sommige deelnemers waren erg hardhorend waardoor één en ander ze een beetje ontging. Aan mij de taak daar een weg in te vinden, deze mensen hadden nog nooit iets met yoga gedaan en ik vond het al mooi dat ze zich er voor open stelden.
Tijdens de eindontspanningsoefening, waarbij de ogen gesloten waren en het heel stil was, klonk opeens luid en duidelijk uit de mond van een 103 (!) jarige slechthorende deelneemster: “wat een onzin”.

We schoten allemaal in de lach (heel ontspannend trouwens) en ik kon haar eigenlijk wel begrijpen!

Charlotte

Posted in Blog | Leave a comment

Hoezo, twitteren ouderen niet?

Ook ik stap in de wereld van Twitter. En voel me net zo onthand als menig oudere die er aan begint..Maar oefening baart kunst.

‘Heeft ze het nou over zichzelf?’ Hoor ik je denken. Ja!…en nee.

Vorige week zijn we gestart met onze twitter account @ik_doehet onder de bezielende begeleiding van Joris Coppes. Een enthousiaste sociale media branding strateeg. Of terwijl: Joris is een snelle jongen van een jaar of 26, die heel goed snapt hoe de wereld van sociale media werkt. Bij hem vergeleken voel ik me inderdaad: OUD.

Maar ik zou me niet de auteur van IK DOE HET! mogen noemen, als ik deze uitdaging van Twitter zou laten liggen. Met tegenzin, dat moet ik bekennen. Mijn man Michiel, en mede-uitgever en fotograaf van dit boek, is met zijn 45 jaar behoorlijk vooruitstrevender. Facebook is hem niet onbekend en de tweetdeck staat altijd open. ‘Zal ik het ook installeren bij je schatje?’, hoor ik hem dikwijls vragen. Cadiz Ik wimpel zijn voorstel af en verschuil me achter een uitspraak die ik Matthijs van Nieuwkerk ooit heb horen zeggen: ‘Twitter is een vorm van incontinentie!’ Wie wil er in godsnaam weten of je nu de piepers staat te schillen of tv aan het kijken bent? Waarom delen mensen dat? Wat wil je daarmee bereiken? Wat is het doel? Ik snap het werkelijk niet.

Maar toch betreed ik de wereld van #, retweets, @mention en followers. Ik roep nog naar Joris: “Ik ken helemaal niet zoveel mensen, wie wil mij nou volgen? En als ik geen volgers heb, hoef ik ook niets te roepen.” Het voelt zo tegennatuurlijk om wildvreemden te gaan ‘volgen’ in de hoop dat ze jou ‘terug volgen’. Wat is dat voor een gek systeem?

Maar wat gebeurt er? Een week na start heeft @ik_doehet meer dan 450 leuke volgers, zijn er een behoorlijk aantal spontane tweets gestuurd over ons boek en heb ik een 60plusser gevonden die haar verhaal wil vertellen voor het boek. Ja, een 60plusser die zich heeft aangemeld via Twitter! Vooral dat laatste vind ik zo IK DOE HET!

Dus ik ben helemaal ‘om’ dat begrijp je. Joris lacht stiekem in zijn vuistje en manlief heeft me al avonden niet gezien, want… ik twitter.
Overigens niet over dagelijkse beslommeringen. Die houd ik voor mezelf. Maar wat zijn er veel mensen, jong en oud, die zich in IK DOE HET! herkennen. Dat is zo leuk en motiverend om te zien!

Nu nog zorgen dat ik niet net als Kluun straks in een kamer moet gaan zitten zonder internet, omdat er door al dat ge-twitter geen letter meer op papier komt.

Tot ziens op @ik_doehet

Mireille Goedkoop
#ikdoehet

PS: Met dank aan @Kroesje, de 61-jarige twitteraar

Posted in Blog | Leave a comment

65+ en bloggen?

Charlotte (67) woont op een woonboot, doet aan yoga en blogt op Ik-doehet

Voor een blog schrijven?
Ik dacht meteen: dat ga ik niet doen, wat een gekkigheid. Wat moet ik melden, wie leest dat, waarom?
Maar….er gebeurde nog iets en de volgende dag keek ik anders. Dit is een kans, honderd, maximaal driehonderd woorden is eigenlijk prettig weinig en wat kan me gebeuren? Ik ging trouwens handmatig tellen, omdat ik niet wist dat er ook een functietoets voor bestond in Word.
Ik nam nog wat dagen bedenktijd – ja zo ben ik dan ook wel weer- piekerde en dubde, terwijl er in mij iets riep: doen! Eigenlijk weet ik het al, maar ik ben een beetje bang.
Dus bij deze IK DOE HET.

Charlotte

Posted in Blog | Leave a comment

‘Mama, ik kan het niet!’

Het mooie aan dit boek schrijven is, dat ik steeds meer, door generaties en leeftijden heen, naar mensen kan kijken. Ik zie niet alleen een man of een vrouw van een bepaalde gerespecteerde leeftijd. Ik zie een mens met dromen, angsten, overwinningen en twijfels. En dat kom ik ook allemaal in mezelf tegen nu ik als debuterend schrijfster ‘uit de kast’ ben gekomen.

Die dromen en angsten zijn vaak niet eens zo heel veel anders als toen we klein waren. Gisteravond was mijn dochter bij het naar bed gaan, overstuur. Ze is zes jaar en zit in groep 3. Kennelijk zijn ze bij de letter ‘C’ op school. Ze begreep het maar niet dat de ene keer een woord beginnend met een ‘c’ als ‘k’ hoort –bij cake bijvoorbeeld- en de andere keer niet, zoals bij cirkel. Geef haar eens ongelijk, dat is ook niet te snappen. Maar daar gaat het nu niet om. Waar het wel om gaat, is dat ze heel verdrietig was dat ze de opdracht niet kon maken, en andere kinderen wel. Ze is bang om iets niet goed te doen.

Ik ben inmiddels zes maanden bezig met het boek IK DOE HET! Acht interviews heb ik achter de rug. Allemaal even inspirerend. Dat was ook het geval bij nummer acht. Alleen wat gebeurde, deze meneer herkende zich niet in wat ik had geschreven. Dat is me nog nooit eerder overkomen in de zes jaar dat ik nu actief ben als tekstschrijfster. Er was natuurlijk iets anders gaande, maar toch was mijn eerste primaire gedachte: “Kan ik het wel?”

Tja, wanneer gaat dat eruit, die onzekerheid? Ik zie het bij mijn dochter, bij mezelf en ook bij de meeste ouderen die aan het boek IK DOE HET! meewerken. Ouder worden helpt zeker, maar biedt geen garantie.

Ik vertrouw maar op al die mooie reacties die ik krijg op de eerste ontwerpen van het boek en de geschreven verhalen. Vannacht mailde mijn schoonzus (47 jaar) die het eerste deel van het boek voor het eerst las:

“Ik kan niet stoppen met lezen, maar ik moet omdat het al zo laat is. Ik vind je fijn schrijven. Ik kan me inleven en verbazen. Het geeft ook moed. Zo van: Ah, dat kan dus, dat kan ik ook doen (later). Ik vind de verhalen verbazend openhartig en daardoor ook intrigerend. Ik wil verder lezen en dat zegt genoeg.”

Dit is de eerste die ik heb geïnspireerd. Ik hoop dat er nog vele volgen.

Mireille Goedkoop

PS: Kan iemand mij vertellen waarom één negatieve reactie veel langer blijft kleven dan alle andere positieve?

Posted in Blog | Tagged | Leave a comment